Χ. Π. Σοφίας, Τρία ποιήματα

ΔΙΔΥΜΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Γεννήθηκα χωρὶς ἥλιο
Μὲ δέρμα ἀπὸ ὀνείρων ἐξοχὴ
Ἦταν νὰ διαμελιστῶ μέσα σὲ ἐξόριστες λέξεις
Μιὰ νύχτα μὲ δίδυμο φεγγάρι
Σὲ ἕνα δωμάτιο πληγωμένο ἀπὸ ἕνα εἴδωλο
καθρέπτη
Νὰ περάσω σὲ φόβους χρωμάτων
Δίχως τὸ οὐδέτερο ἴχνος τῆς ἀκρογιαλιᾶς
Ἀπ’ τὴν κοιλιά μου τὸ ἔμβρυο
Νὰ διαλέξει μόνο του τὸν πόνο τοῦ σχήματος
Μὲ ἀπούσα τὴ φωνὴ τοῦ χώματος
Στὴ φωνή μου ἡ ὑπομονὴ τῆς πέτρας
Νὰ μὴ χρειάζεται τὸ παζάρι τῶν αἰσθημάτων
Μόνο ὁ ἐραστής μου νὰ διακρίνει
τὴν αὐταπάτη τῆς φωτογραφίας
Γιὰ νὰ μπορέσει μεθυσμένος νὰ νηστέψει
τὸν ἔρωτα ὄχι τὴν ἀγάπη

ΒΡΟΧΙΝΟ

βρόχινο νερὸ σὲ μεταλλικὸ κῆπο

σάρκες πουλιῶν δίχως φτερὰ

τρέχουν νὰ κρυφτοῦν οἱ ταξιδιῶτες

ποὺ δὲν πρόλαβαν τὸν καρδιογράφο τῆς ἄνοιξης
ἡ μνήμη ἡ ὄμβρια ἔπαψε νὰ γελᾶ
τὸ γαλάζιο σὲ ἀπομόνωση γίνεται μάρτυρας
κοινόχρηστοι οἱ πόθοι ψάχνουν γιὰ δελφίνια
ἡ ἁπλότητα χάρτινη μούσκεψε τὸ ποίημα

οἱ φλέβες της ἔδωσαν στὶς λέξεις ζωή

ΑΚΡΟΓΙΑΛΙ

σὲ παιδικὰ μάτια
χρωματισμοὶ ποὺ γελοῦν
στοῦ θέρους τὴ ρημαγμένη γῆ

τὰ πουλιὰ τοῦ πόνου
σὲ ὡραίους μαστοὺς τσιμπολογοῦν

τὸ ἀκρογιάλι τεράστιο

τῶν ἱερῶν ὁ βυθὸς τροπικὸς
παρηγορεῖ τοὺς ἐραστὲς
πρὶν χαθοῦν στοῦ ἔρωτα τὴ λήθη

οἱ ψίθυροι τῶν αἰώνων
σὲ ὧρες κρυφὲς ἐξομολογοῦνται

ἔτσι σιωπηλὰ ὅλα προσεύχονται

*Από τη συλλογή “έαρ ραμφίζει”, Εκδόσεις Κουκκίδα, 2020.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s