Βολφ Μπίρμαν (Wolf Biermann), Τρία ποιήματα

δε φτάνει η ειρωνία

για τον Χάινριχ Μπ.

Δε φτάνει; Μα ούτε
κι η οργή φτάνει, ούτε
η κατανόηση, η λύπη
δε φτάνει καθόλου, ούτε η προσοχή!

Μα δε φτάνει η
βία, ούτε οι προφητείες
ούτε η ΟύνεΟη, τα ιερα
ψέματα δε φτάνουν
δε φτάνει να κλείνουμε τ’ αυτιαά
ούτε να σωπαίνουμε ούτε να μιλάμε

Σεμνότητα δε φτάνει
ούτε υπεροψία, το θάρρος δεν
φτάνει, ούτε η δειλία, ενάντια
σε τούτη την τρέλα δε φτάνει
η τρέλα, ενάντια σ’ ανθρώπους δε βοηθάνε
οι άνθρωποι, ούτε οι φωνές ενάντια σ’ αυτους που φωνάζουν
μα ούτε κι η σιωπή ενάντια στις φωνές

Οι λέξεις διαστρέφουν τις λέξεις
οι λέξεις διαστρέφουν τα στόματα
τραβηγμένες απ’ τα μαλλιά της γνώσης
έτσι κι εμείς τραβιόμαστε απ’ τα μαλλιά μας
για να βγούμε από καινουργιοκαταχτημένους βούρκους
Ο κόσμος, Θεέ μου, εύκολο είναι να σωθεί!
Αλλά άνθρωποι, ποιος θα σώσει τους σωτήρες;!

***

πορτραίτο ενος γέρου επαναστάτη

Δέστε, σύντροφοι, τούτο τον επαναστάτη: Τον κόσμο
τον άλλαξε, τον εαυτό του όμως όχι
Τα έργα του φτάσαν στον σκοπό τους, μα αυτός έφτασε στο
τέλος του

Δε μοιάζει, αλήθεια, με το βόδι του κινέζικου παραμυθιού
το ζεμένο στο ζυγό; Όλο το νερό
το έχει αντλήοει. Πότισε
τα χωράφια. Το ρύζι
πρασινίζει. Κι αυτός όλο γυρίζει
γύρω γύρω
και δε βλέπει μπρός του τίποτ’ άλλο απ’ τα
ίδια-του τα χνάρια πάνω στη λάσπη χιλιοχαραγμένα
Χρόνια και χρόνια φαντάζεται μεσ’ στη μοναξιά του
Πως βαδίζει το δρόμο των μαζών. Κι ωστόσο τρέχει
πίσω απ’ τον εαυτό του μονάχα. Τον εαυτό του μονάχα
συναντάει και δεν τον βρίσκει
και μένει πάντα μακρια απ’ τον εαυτό του

Δέστε, σύντροφοι, τούτο τον επαναστάτη: Τον κόσμο
τον άλλαξε, τον εαυτό του όμως όχι
Τα έργα του φτάσαν στον σκοπό τους, μα αυτός έφτασε στο
τέλος του

Αυτά να βλέπετε, σύντροφοι. Και να τρέμετε!

***

στην Πράγα ζει η παρισινή κομμούνα

Στην Πράγα ζει η Παρισινή Κομμούνα, ακόμα ζει!
Η Επανάσταση γίνεται λεύτερη ξανά
Ο ίδιος ο Μαρξ κι ο Λένιν κι η Ρόζα κι ο Τρότσκι
Στέκουνε πλάι στους κομμουνιστές

Ο Κομμουνισμός κρατάει ξανα στην αγκαλιά του
την Ελευθερία και της κάνει ένα παιδί γελαστό
που θα ζήσει χωρίς γραφειοσατράπες
λεύτερο απ’ την εκμετάλλευση και των τυράννων
την εξουσία

Οι φαρισαίοι τρέμουν μεσ’ στο πάχος τους
και μυρίζονται την αλήθεια. Έρχετ η μέρα
που στου Μολδάβα το βυθό θ’ αρχίσουν να κυλάν οι πέτρες
και τέσσερις αυτοκράτορες στην Πράγα θαν’ θαμμένοι

Ανασαίνουμε ξανά, σύντροφοι. Με γέλια
διώχνουμε απ’ τα στήθια μας τη στείρα μας λύπη
Ναι, είμαστε πιο δυνατοί απ’ τους αρουραίους και
τους δράκους!
Και τόχαμε ξεχάσει και πάντα το ξέραμε

*Από τη συλλογή “Στους παλιούς συντρόφους μου”, Εκδόσεις Κάλβος, Αθήνα 1979. Μετάφραση΅Δημοσθένης Κούρτοβικ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s