Blaise Cendrars, Δύο ποιήματα

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Τα παράθυρα της ποίησής μου είναι ορθάνοιχτα στα βουλεβάρτα και στις βιτρίνες της
Λάμπουν
Του φωτός πολύτιμα πετράδια.
Άκου τα βιολιά της λιμουζίνας και τα ξυλόφωνα των λινοτυπικών.
0 επιγραφοποιός σκουπίζεται με την πετσέτα του ουρανού.
Κάθε τι είναι χρώματος κηλίδες
Και τα καπέλα των γυναικών που περνούν είναι κομήτες στης βραδιάς τον εμπρησμό.

Ενότητα.
Δεν υπάρχει πια ενότητα.
Όλα τα ρολόγια δείχνουν τώρα μεσάνυχτα αφού τα γύρισαν πίσω δέκα λεπτά.
Δεν υπάρχει πια χρόνος.
Δεν υπάρχει πια χρήμα.
Στη βουλή
Σπαταλούν τα θαυμάσια στοιχεία των πρώτων υλών.

Στο μπαρ
Οι εργάτες με μπλε μπλούζες πίνουν κόκκινο κρασί
Κάθε Σάββατο μπιλιάρδο
Παίζουμε
Στοιχηματίζουμε
Από καιρό σε καιρό περνάει ένας γκάνγκστερ με αυτοκίνητο
Ή ένα παιδί παίζει με την Αψίδα του Θριάμβου…
Συμβουλεύω τον κ. Χοίρο (1) να στεγάσει τους προστατευόμενούς του στον πύργο του Άιφελ.

Σήμερα
Αλλαγή ιδιοκτήτη
Το Άγιο Πνεύμα πωλείται λιανική στα μικρομάγαζα.
Διαβάζω εκστατικός τα πανό
Τα πανό της παπαρούνας
Δεν είναι παρά οι ελαφρόπετρες της Σορβόνης που δεν ανθισαν ποτέ
Από την άλλη η επιγραφή του Σαμαριτέν οργώνει τον Σηκουάνα
Και στην πλευρά του Αγίου Σεβερινου ακούω
τα επίμονα καμπανάκια των τραμ.

Βρέχει ηλεκτρικούς λαμπτήρες
Μονρούζ Γκαρ ντε Λ’ Εστ Μετρό Νορ-Σιντ άνθρωποι στα πλοιάρια
Όλα είναι φωτοστέφανο
Βάθος
Οδός Μπουσί διαλαλούν την L’ Intransigeant και την Paris-Sport (2)
Το αεροδρόμιο του ουρανού είναι τωρα, πυρπολημενο, ενας πίνακας του Τσιμαμπούε
Όταν από μπροστά
Οι άνθρωποι είναι
Ψηλοί
Μαύροι
Θλιμμένοι
Και καπνίζουν, φουγάρα εργοστασίων.

ΓΡΑΦΗ

Η γραφομηχανή μου χτυπάει ρυθμικά
Κουδουνίζει στο τέλος κάθε στίχου
Τα γρανάζια γρυλίζουν
Μια στο τόσο γέρνω πίσω στην ψάθινη πολυθρόνα μου και βγάζω ένα μεγάλο πυκνό σύννεφο καπνού
Το τσιγάρο μου είναι πάντοτε αναμμένο
Ακούω τότε τον ήχο των κυμάτων
Το γουργούρισμα του πνιγμένου νερού στο σιφόνι του νιπτήρα
Σηκώνομαι και βουτώ το χέρι μου στο κρύο νερό
Ή βάζω κολόνια
Έχω σκεπάσει τον καθρέφτη της γυάλινης ντουλάπας για να μη βλέπω τον εαυτό μου να γράφει
0 φεγγίτης είναι μια ηλιακή ροδέλα
Σαν σκέφτομαι
Αντηχεί όπως το δέρμα ενός τύμπανου και μιλάει δυνατά.

*Από το βιβλίο “26 ποιήματα και μια συνέντευξη”, Εκδόσεις Κουκούτσι, 2019. Μετάφραση: Κλείτος Κύρου, Ναυσικά Αθανασίου, Γιάννης Λειβαδάς.

Σημειώσεις:
1.Τον κ. Χοίρο: Αναφορά στον Ernest Georges Cochon,ο οποίος έγινε γνωστός το 1913 για τις διαμαρτυρίες του υπέρ των αστέγων.
2. Την L’Intransigeant και την Paris-Sport: Εφημε΄ριφδα και καθημερινή αθλητική επιθεώρηση.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s