Μαρία Κυρτζάκη, Ο Κύκλος

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΩΝΑ

Μπαλόνια που διαλύεστε στο άγγιγμα της καρφίτσας
Ουρανοξύστες που παιδεύετε την ψυχή – μου
Τα σύννεφα σε υπερπολυτελή διαμερίσματα διατάζουν
Τη συμπίεσή – μου.
Να χαμηλώσω κι άλλο να χα-
μηλώσω μια κουκίδα να γίνω
ένα στίγμα.
Εβόησα εν θλίψει – μου προς Κύριον
Ωραίο που είναι το αυγουστιάτικο φεγγάρι
Ματώνει κάθε χρόνο στον πνιγμό – μου

ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ

«… και είναι τάχα απλό πράγμα
να πεις νερό ή οτενά παπούτσια…»

Δ. Ν. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ

Ο απλός ο λόγος και ο τίμιος
Και οι κόλακες να γυροφέρνουν το βασίλειο
Η πουτάνα με το σκυλάκι καί το βλέφαρο.
Σε πόσα μέρη χωρισμένος ο αυλόγυρος
Πόσες τάξεις πραγμάτων
Πόσα χρονοδιαγράμματα.

Μας μπέρδεψαν
Μας έκαναν ανωκάτω
Μας ρήμαξαν
Ψελλίσματα τώρα και αινίγματα
Ακατονόμαστα.

Ο ΜΟΝΟΣΑΡΙ0ΜΟΣ

Το κέντρο του εγκεφάλου – μου κατεδαφίζεται
Πέτρες μεγάλες και πέτρες μικρές
Βουλιάζεις στη μέση ως σεισμοπαθής.
Με τρία μάτια
Ακολουθώντας το μονό αριθμό του κύκλωπα.

Πεταλούδες σχηματίζουν οράματα
Πεταλούδες πολύχρωμες και δηλητηριώδεις
Κατά τα άλλα ακίνδυνες.
Τί θα σε βλάψει το απλό φτερούγισμα
του ίσκιου – σου που οδεύει στην τρέλα Μόνον οι άλλοι γνωρίζουν.
Εσύ να σωπαίνεις.
Και να φχαριστάς το θεό για τον επιούσιο
Μέλανα ζωμό και τους προγόνους.
Εσύ να βυθίζεις το κεφάλι στα σκέλια
Σκύλος πιστός των αγαλμάτων.

ΘΑΝΑΤΟΣ

Ήχος θανάτου.
Και ο δρόμος
Ένα πηγάδι
Ρουφήχτρα της θάλασσας.
Σε καταπίνει.
Μην κολυμπήσεις.
Κι όμως
Ευθυτενής.
Δρόμος χιλίων μέτρων μετ’ εμποδίων,
και συ
προέκταση τώρα του δρόμου η μέση του
δρόμου η τετράγωνη πλάκα στο κέντρο του
δρόμου στο στήθος του δρόμου στην κοιλιά του
δρόμου

Ανεμοστρόβιλος.
Βαθύ πηγάδι. Ρουφήχτρα της θάλασσας.
Το αίμα λούζει τον εγκέφαλο.
Θάνατος.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΙΩΝΑ

«Περιεχύθη μοι ύδωρ έως ψυχής άβυσσος
εκύκλωσέ με εσχάτη έδυ η κεφαλή – μου
εις σχισμάς ορέων».

Σου γράφω πάλι για την αρώστια – μου
Τις σήραγγες που διανύω ακαταπαύστως
Το ζεστό αέρα που διατρέχει το σώμα – μου
Κι ύστερα είναι οι μεγάλες διαφημίσεις που καθορίζουν
τα πρόσωπα
Η φωνή που δέ θα φτάσει στα χέρια – σου
Σωστά ναρκωμένη στο αεροστεγές – της περίβλημα.
Μέ αίμα καί ιδρώτα πληρωμένο
Οι τοίχοι τύμπανα διαφανή
Μεμβράνες και κόκαλα διαλύονται στην ατμόσφαιρα.
Θέλω να πω για τους δρόμους που καθεμερινά
με καταπίνουν

Τις μεγάλες αφίσες του φοίνικα που μας καταβρόχθισε.
Δέν είναι ώρα να φοβηθείς τις απειλές Ιωνά
Ποιά απειλή και ποιός βιασμός να σε εκμηδενίσει
Στην κοιλιά του πουλιού χρωματίζεις τα χέρια – σου
Ανασκαλεύεις τη μάζα που σε μπουκώνει
Ποιό θαύμα τώρα μπορεί να σε σώσει
Τους κανόνες του παιγνιδιού τους μαθαίνεις
Με αφομοιωμένα τα κύταρα θα πεταχτείς
Σε κάποιο εργατικό οικοδόμημα θα λουφάξεις
Ξέρεις εσύ τώρα Ιωνά τί γίνεται με τα θαύματα.

γραφή θ’
Τώρα είναι που πρέπει να ψάξεις τον Οδυσσέα
Όχι για να σου φτιάξει κάποιον δούρειο ίππο
Που θα σε κάνει θριαμβευτή στό Ιλιον
Μα να σε φέρει στην αίθουσα με τους παραμορφωτικούς
καθρέφτες
Να δεις πόσο εύκολα χάνεται το πρόσωπο
Να σου μάθει όλα τα τερτίπια της φάρας – του.
Πώς κρατήθηκε ανέπαφος στο ραβδί της Κίρκης
Όταν το ραδιόφωνο ούρλιαζε
ουδέν έγκλημα διεπράχθη.
Η χώρα τελεί εν ασφαλεία.

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Τράμ”, δεύτερη διαδρομή – δεύτερο τεύχος, Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβρης 1976. Σελ. 148-150.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s