Σωκράτης Μαρτίνης, Δύο ποιήματα

TWO WOODEN POINTERS

They gave me two wooden rods
with well sharpened red point
Having been widened as a compass
whose unsteadiness
reveals an act of detection
under the guise of
an attempted circumscription
this blindman’s cane
like a shrinking equator
to which the heat does not fit
writes spirals in the cold
The comings
and the exits of light
magnetic chants
on discs rotating clockwise
whose turn is only indicated
by the rhythmic pulse of the vapors
over the melting horizon

They gave me two wooden rods
with well sharpened red point
And I closed them like a scissors
at burning noons
which cut the tails
of small rock lizards

ΔΥΟ ΞΥΛΙΝΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ

Μου έδωσαν στα χέρια δυο ξύλινες βέργες
με καλοακονισμένη κόκκινη μύτη
Ανοίγοντάς τες σαν διαβήτη
που το ασταθές πάτημά του
προδίνει μία πράξη ανίχνευσης
κάτω απ’ το περίβλημα
απόπειρας εγγραφής
Αυτό το ραβδί του αάόμματου
σαν συστελλόμενος ισημερινός
που η ζέστη δεν του πρέπει
γράφει σπείρες με το ψύχος
Τους ερχομούς
και τις εξόδους του φωτός
μαγνητικά τραγούδια
σε δίσκους που γυρίζουν
με τη φορά του ωρολογίου
κι έχουν της στροφής τους μόνον ενδείκτη
ενός λιωμένου ορίζοντα

Μου έδωσαν στα χέρια δυο ξύλινες βέργες
με καλοακονισμένη κόκκινη μύτη
Και τις έκλεινα σαν ψαλίδι
Τα μεσημέρια που έκαιγε
Που έκοβε τις ουρές
μικρών γουστέρων

***

SMALL HAND OF BRONZE

The presence of an once sanctified womb
in the narrow room
has the clarity of a gunshot
and the newborn idol of a young woman
appears on the wall
like a dead bird falls to the ground
Her tunic’s side
a downward stripe crosses the orange surface of the covered chest
Her left hand
the buckle that holds the cloth over the breasts
is extracted and now it slides
slowly
falling in the room

ΜΙΚΡΟ ΜΠΡΟΥΝΤΖΙΝΟ ΧΕΡΙ

Η παρουσία μιας κάποτε καθαγιασμένης μήτρας
εντός του στενού δωματίου
έχει τη σαφήνεια πυροβολισμού
Και το νεογέννητο είδωλο μίας κόρης
γράφεται στον τοίχο
όπως ένα νεκρό πουλί πέφτει στο χώμα
Η άκρη του χιτώνα
λωρίδα κατωφερής
διασχίζει την πορτοκαλί
επιφάνεια του καλυμένου στέρνου
Το αριστερό χέρι της
η πόρπη που βαστάει το ρούχο μπροστά στα στήθη
αποσπάται
και γλιστρά
αργά
να πέσει στο δωμάτιο

*Από τη συλλογή “Μικρό μπρούτζινο χέρι”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Μάης 2010.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s