Σπύρος Μεϊμάρης, Δύο ποιήματα

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΘΕΡΟΣ

Ο άνεμος φέρνει νέα
κι ο ουρανός καραδοκεί –
παρελθόν, παρόν και μέλλον
σε τέλεια συγχρονικότητα
και οι ψυχούλες-πεταλούδες
υπερίπτανται
ανάμεσα στα λουλούδια
χαράζοντας τροχιές.
Χαμένο το βλέμμα στον ουρανό,
περιμένοντας το ξέσπασμα της ζωής.
Ενώνονται οι αναμνήσεις με το παρόν
και προσπαθούν να φτιάξουν συνδυασμούς
ομορφιάς-αιωνιότητας,
ζητώντας τις πηγές που είχα
ανακαλύψει μικρός και τις ζούσα
απόλυτα, ακλόνητα-ρουφώντας το μεδούλι
κάθε στιγμής-οράματα πραγματικότητας
που άγγιζα με το στομάχι μου-
με τα πολύχρωμα μάτια μου.
Θεϊκούς ήχους που ακούν τ’ αυτιά μου
στις ρεματιές της γης,
σάλπιγγες που αναγγέλλουν
τον ερχομό του Παραδείσου-
το φως, το φως
τα χώματα, τα χώματα
μέσα απ’ την ψυχή
η ένωση η πολυπόθητη
με ό,τι ουσιαστικότερο,
ό,τι αληθινό,
το Κάλλος είναι η Μορφή
του Κόσμου—
και η Διάσπαση είναι ο Πόνος.

Γνώριζε καλά η ψυχή μου
τις θεϊκές κρυψώνες—
το καταφύγιο τ’ ουρανού.
Ήξερα πως δεν υπάρχω
σαν ατομική οντότητα—
Τα δεσμά μου ήταν χαλαρά τότε,
οι κόμποι σχεδόν λυμένοι,
σκληρότητα καμιά.

***

Ο ΗΛΙΟΣ

Μουσικά ξεπήδησε το ασημένιο φως
από μια λόχμη χου κήπου.
Ξαναγύρισαν οι ώρες και τα χρόνια
μες στην απουσία τους.
Μάγεψαν και μαγεύτηκαν οι άνθρωποι.
Ω Κύριε! ψιθύρισα μέσα μου με λυγμό,
ήταν καιρός να φανείς, όμοιος με χον εαυτό σου.
Γύρισε όλο το παρελθόν,
γέμισαν οι κενές σχιγμές,
δημιουργήθηκε ολόκληρο το μέλλον
μέσα στο παρόν.
Πέταξαν ξανά τα πουλιά.
Ανέμισαν οι σημαίες, τα λάβαρα.
Ο ήλιος ο μεγάλος Πατριάρχης εφάνη.
Ο ήλιος, ο παλιός φίλος του παιδιού-ανδρός
στο δάσος.
Ξανά το φως λάμπει. Ξεκινά απ’ την πηγή
κι έρχεχαι σε μένα άμεσα.
Τα δέντρα, οι φύλακες πιο πέρα
περικλείουν μια έκταση
περικλείουν μια έκ-σταση
κοντά στις παρθένους
που λικνίζονται σχον αγέρα.
Ο ήλιος χα εξαφάνισε όλα
και φάνηκαν οι λαμπροί, φρέσκοι κλώνοι.
Μια μελωδία έλουσε τα πάντα.
Λουλούδια άσπρα στον αέρα.
Μια ανάμνηση.
Το τραγούδι των παχέρων ήχησε
μέσα μου.
Μια ζέστη, μια ζέση,
με στέμμα τον ήλιο
τραγουδώ στο αλώνι.
Υψώθηκε το δέντρο ψηλά
και με σκέπασε.
Έμεινα κοντά του. Ο κορμός.
Ξαναγύρισαν οι εποχές
και τα οράματα.
Και λούστηκα ξανά μες στην
αληθινή πηγή.
Κουνιέμαι κι εγώ μαζί με τον άνεμο.

*Από τη συλλογή “γραφτά”, Εκδόσεις Απόπειρα, Αθήνα 1992.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s