Χρίστος Κασσιανής, Δύο ποιήματα

Βαρύτητα Ι

Θα ‘ταν σκληρό να πέσει όλο το βάρος της ανημπόριας
στα σκληρά κορμιά που δρασκελούν
χαμηλές πόρτες
ενώ μαζεύονται οι θύελλες στις άκρες της πόλης
κι ένα μικρό παιδί
κοιτάζει απορημένο κι ακούει
φωνές μ’αλαλαγμούς

Θα ‘ταν πικρό
να μαζευτεί ολόκληρο το σκοτάδι
και να σκεπάσει το φως που δραπέτευσε
από τους στενούς θαλάμους
της καθημερινής θλίψης
ώσπου να ξαναπλωθεί
στους δρόμους που περπάτησαν
οι εραστές της ζωής
που σχεδίαζαν τα καραβοπανιάτους

Καλοκαίρι 2019

Βαρύτητα ΙΙ

Εκείνες οι συνωθήσεις με τις βιαστικές απορρίψεις
στέκονται στη μέση του σκοτεινού στρατοπέδου
αρπάζουν
τις νοσταλγίες των ήρεμων
που δεν εννοούν να μεγαλώσουν
πεισματικά
σαν χαρούμενα δελφίνια
που ταξιδευουν και συντροφεύουν

Αύγουστος 2019

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s