Γιώργος Πρεβεδουράκης, από τα «μικρά ονόματα»

*

Λάμπρο ξεμακραίνουμε αργά

τόσο αργά που μόλις και προλαβαίνουμε
να αποχαιρετιστούμε

*

έχουμε δρόμο εμείς
έχουμε δρόμο
Έχουμε

Χ ω μ α τ ό δ ρ ο μ ο

*
νεύματα ανθρώπων που αγαπήσαμε

πέρα απ’ τον χρόνο και τους κάβους του
πέρα απ’ τα ναυάγια
των αμοιβαίων μας όρκων

*

τέτοιος συνωστισμός στον αγύριστο
ούτε δεκαπενταύγουστος να ’ταν

*

ας πούμε έστω πως δεν πέθανες

ας πείσουμε τον εαυτό μας
πως κοιμήθηκες
λιγάκι περισσότερο
το μεσημέρι

*

δεν πέθανες λοιπόν, δεν είσαι νεκρός

ίσως και να ανέλαβες
την υπεράσπιση
κάποιου βαρυποινίτη ιθαγενούς
στην Αυστραλία

*

άφησα τα φώτα ομίχλης ανοιχτά

βλέπεις;
κάνω ό,τι μπορώ για σένα

*

και πάλι αυτό το υποσχετικό βοριαδάκι

όλο να τάζει Ινδίες
φούμαρα
μπαούλα με κορδέλες μεταξωτές

και πως θα σμίξουμε ξανά μια μέρα

*

«πάσχεις από χαμένη αγκαλιά»
είπε το φως στη σκιά

κι έπειτα την έστειλε καρφί
για ακτίνες

*

ώρες που σε προδίδω στα μουλωχτά
ώρες που χαίρομαι
τη ζωή μου

*

οι απόντες λοιπόν
τα αμείλικτα αντικείμενά τους

(άσπλαχνα ζευγάρια
γυαλιών πρεσβυωπίας και κλειδιά
και η ζακέτα αυτή του διαβάσματος
πάνω στην άδεια καρέκλα)

το κίτρινο φως
το κίτρινο φως προπάντων

*

πώς συνηθίσαμε αυτήν την «αδικία;

εμείς να τους σκεφτόμαστε
κι αυτοί
να μην το ξέρουν;

*

η τελευταία ανάσα τους
το μελτεμάκι αυτό καταμεσής
του πιο απόκρημνου Ειρηνικού μας

*«μικρά ονόματα», Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Φεβρουάριος 2020.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s