Μαρία Θεοφιλάκου, ξυπνάω ιδρωμένη

κι εγώ τη μυρωδιά σου έσερνα
βαριά

μέσα απ’ τη νύχτα

κι είχα τα χέρια μου κομμένα απ’ τους αγκώνες,

και μία σίγουρη φωνή•

είχα κλειδιά
-κλειδιά να δουν τα μάτια σου-

αλλά πώς ρίχνονταν λέει σε κείνο το πηγάδι

ρίχνονταν από ποιόν

τότε λοιπόν ερχόσουνα

όπως κανείς γυρνάει καμιά φορά στον εαυτό του

κι έκανες για ν’ ακούσεις

κι έλεγες πως θα έχει πάτο αυτή η πτώση-

μα δεν διακρίναμε•

δεν μας διακρίναμε από τον πάτο

ζωντανούς

και τις φωνές μας που ανεβαίναν σκοτωμένες

*Το ποίημα και η φωτογραφίαα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://cignialo.gr/maria-theofilakou-ksypnao-idromeni/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s