Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Πέντε ποιήματα

ΠΑΡΤΙΔΑ ΣΤΗΜΕΝΗ

Ιδεολόγος εν αποστρατεια πια
πικρά πορεύομαι
σιωπώντας.

Και το πάθος
η επανάσταση
η ρήξη;

Αθώες υπεκφυγές, αγαπητέ,
έρημος ιδεών
παρτίδα στημένη

η ζωή μου κάθε μέρα λιγοστεύει
λαχάνιασαν οι πνεύμονές μου
κι άλλα καρδιοχτύπια δεν αντέχει.

***

ΟΣΟ ΚΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ…

Στον ύπνο μου και στον ξύπνιο μου
τα βουνά των προγόνων μου περπατώ

ανασύροντας στάχτες
και τραύματα

ακούγοντας αυλούς αιολικούς
παλιές οιμωγές
κι αλαφιασμένα ποδοβολητά

Όσο κι ο κόσμος.

***

ΚΡΑΚ

Υπάρχουν στιγμές
στης νύχτας μου τη μέση

σπίρτα που ανάβουν ξαφνικά
κι ακαριαία σβήνουν

στις φλέβες μου αίματα τρελά
που με διαλύουν μ’ ένα κρακ

και γίνομαι γυαλόσκονη.

***

ΤΟ ΡΗΓΜΑ

Κάτω απ’ το δέρμα

απρόβλεπτο
υπόκωφο
ρήγμα ενδημικό
και ρήγμα σαρκοβόρο

αντλεί το αίμα
ξεριζώνει τα σπλάγχνα

ποτέ δεν τελειώνει μαζί σου
ποτέ δεν τελειώνεις μαζί του.

***

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ

Πίσω απ’ το τσιμέντιο
και τη θάλασσα

στο βαθύ πέρα

κάτι σαν πέταγμα
σαν παλλόμενη λάμψη

ανεβαίνει
κατεβαίνει ασταμάτητα
κι ύστερα καταποντίζεται

Το σκίρτημα.

*Από τη συλλογή “Απ’ το χιόνι στο βαθύ κόκκινο”, Εκδόσεις Επύλλιον – Πνοές Λόγου και Τέχνης, Νοέμβρης 2018.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s