George Oppen, Πέντε ποιήματα

6. Επετειακό ποίημα

“το γραφικό
κοινό οικόπεδο” το αδικαιολόγητο φως
ΕκεΓ που ο καθένας έχει πάει
Το ίδιο έδαφος του μονοπατιού
Και τα σκουπίδια γίνονται αρχαία
Η τσακισμένη άκρη του φτυαριού
Σαν του οποιουδήποτε όνδρα
Μας βασανίζει η δυσπιστία
Μας βασανίζουν τα σημαδεμένα πράγματα
Γίνονται οικεία
Γίνονται ακραία
Ασε τη λύπη
Να είναι
Για να είναι δίκιά μας
Ούτε να κρύψει τα μάτια κανενός
Καθώς η παλίρροια πέφτει στα ακρογιάλια των κυμάτων
Και έτσι εγκαταλείπει τον καθένα
-Μη τυχόν υπάρξει τίποτα
Η Ινδιάνα που διασχίζει την έρημο,
το ηλιόψαρο κάτω από τη βάρκα
Πώς να πούμε πώς αυτό έγινε, αυτές οι ιστορίες, οι ιστορίες μας
Έκταση, τίποτ’ άλλο παρά κοινό μέγεθος, ένα είδος απολύτρωσης
Εκτεθειμένα ασάλευτα και κοφτερά στους λόφους του Σαν Φρανσίσκο
Χρόνος και βάθος εμπρός μας, παράδεισος του πραγματικού, εμείς γνωρίζουμε τι είναι
Το να βρεις τώρα το βάθος, όχι το χρόνο, επειδή δεν μπορούμε, αλλά βάθος
Να βγούμε ασφαλείς, να τελειώσουμε καλά
Έχουμε αρχίσει να λέμε αντίο
Ο ένας στον άλλο
Και δεν μπορούμε να το πούμε

7. Γεωγραφικό πλάτος, γεωγραφικό μήκος

ανεβήκαμε από το δρόμο και βρήκαμε
πάνω από τα λουλούδια στου βουνού
την άγρια κορυφή μια μέλισσα κίτρινη
και βαριά σαν

γύρη στο βουνίσιο
αέρα αδύνατα πόδια στραβά
κρεμασμένα αν θα μπορούσαμε

να βρούμε όλα
τα στοιχεία της φουρτούνας τι μήνυμα
υπάρχει για μας σ’ αυτά
τα γυαλιστερά μπουκάλια ο Εγκυκλοπαιδιστής

έκανε λάθος έκανε λάθος πολλά πράγματα
τόσο ανόητα
για να τραγουδιστούν
μπορεί να ειπωθεί πως αυτό
το γεγονός ερμηνεύει

την ποίηση

8. Η χειρονομία

Η ερώτηση είναι: πώς κρατάει κανείς το μήλο
Που τα αρέσουν τα μήλα

Και πώς πιάνει κανείς
Τη βρωμιά; Η ερώτηση είναι

Πώς κρατάει κανείς κάτι
Στο νου το οποίο σκοπεύει

Να αδράξει και πώς ο πωλητής
κρατάει ένα μπιχλιμπίδι που σκοπεύει

Να πουλήσει; Η ερώτηση είναι
Πότε δεν 0α υπάρχουν εκατό

Ποιητές που 0α παρανοήσουν αυτή τη χειρονομία
Για ένα ύφος.

9. Οι μορφές της αγάπης

Αραγμένοι στους αγρούς
Όλη νύχτα
Τόσα πολλά χρόνια πριν,
Είδαμε
Μια λίμνη δίπλα μας
Όταν το φεγγάρι ανέβηκε.
Θυμάμαι
Αφήνοντας αυτό το αρχαίο αυτοκίνητο
Μαζί. Θυμάμαι
Να στεκόμαστε στο λευκό χορτάρι
Δίπλα του. Ψηλαφίσαμε
Το δρόμο μας μαζί
Κατηφορικά στο αστραφτερό
Απίστευτο φως
Αρχίζοντας να αναρωτιόμαστε
Εάν θα μπορούσε να ήταν λίμνη
Ή ομίχλη
Που είδαμε, τα κεφάλια μας
Αντηχώντας κάτω απ’ τ’ άστρα περπατήσαμε
Μέχρι εκεί που 0α είχαν βραχεί τα πόδια μας
Εάν θα υπήρχε νερό

10. Δωμάτιο αγοριού

Ένας φίλος είδε τα δωμάτια
Του Κητς και του Σέλλεϋ
Στη λίμνη, και είδε “δεν ήταν παρά
Δωμάτια αγοριών” και συγκινήθηκε

Απ’ αυτό. Και πράγματι το δωμάτιο ενός ποιητή
Είναι ένα δωμάτιο αγοριού
Και υποθέτω ότι οι γυναίκες το ξέρουν.

Ίσως ο αν-όμορφος τραπεζικός
Είναι συναρπαστικός για μια γυναίκα, ένας άνδρας
Όχι ένα αγόρι που λαχανιάζει
Πάνω από ένα κορμί κοριτσιού.

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Δήν”, τεύχος 6, άνοιξη 1998. Σελ. 56-59. Μετάφραση: Δημήτρης Αλεξάκης.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s