Κωνσταντίνα Γεωργαντά, Δύο ποιήματα

Το Ντιλ

Από πίσω ακούς τον ήχο-
ταμειακές μηχανές να περιμένουν
ξαναμμένες
σαν στυλ χωρίς ουσία.

Παγιδευμένοι σ’ έναν προθάλαμο
κάποιοι τρελοί κρατάνε αναμμένη τη φωτιά
κι άλλοι με έντεχνες πόζες
περιμένουν να γίνουν αφού
τώρα επιβάλλεται η σπατάλη
ενέργειας για τη συντήρηση μονάχα μιας
από τις διακόσιες μηχανές
που βαράνε χίλια και φτάνουν στο φουλ.

Ιλιγγιώδης ρυθμός
μονάδες παραγωγής και κατανάλωσης
κυνηγοί του τίποτα
φωτεινές επιγραφές και πινακίδες που φωνάζουν.

Το μόνο δώρο ο χρόνος
να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς.

***

Η ρίζα του γρασιδιού

Ο κος Σίσυφος
Βερολινέζος Βερσαλλιώτης
γλυκός μας ταξιδιώτης
μα άναρχος καλεσμένος
κάθεται πάνω στην ώρα
μιας ωριαίας πρωίας
να ξεπεζέψει·
μα μαγκώνεται
στέκει κοιτάζεται
παραμιλά και λιώνει
μέσα στις συνθήκες του κόσμου
που του στέρησαν την ελευθερία της επιλογής.
Τώρα πια
μήτε ονοματίζει
μήτε φαντάζεται
και έτσι τραγικά
το τέλος επέρχεται
έξαφνα
σαν μαχαίρι
ξερνώντας τους στίχους:
«Στο Παρίσι και στη Θήβα
στις εφτά πύλες απάνω
κάθονται οι Πολυνείκεις
οι Αντιγόνες από κάτω».

*Από τη συλλογή «ρακοσυλλέκτης χρόνος», Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Ιούνιος 2015.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s