George Oppen, Πέντε ποιήματα

Ο George Oppen στη μέση με τον Taggart (αριστερά) και τον Ted Enslin, στο Sylvester’s Cove του Maine το 1975. Φώτο: Jennifer Taggart – Από εδώ: https://jacket2.org/article/singing-and-thinking.

1. Τα περιστατικά

Οι απλούστερες
Λέξεις λένε ότι η λεπίδα του χορταριού
Κρύβει τη λάμψη
Ενός ήλιου
Για να δημιουργήσει έναν ίσκιο
Στον οποίο τα έντομα σέρνονται
Στις ρίζες του χορταριού

Πατέρα, πατέρα
Της πατρότητας
Που με στοιχειώνει, τρεμάμενος
Άνδρας ο πιο γυμνός
Απ’ όλους μας, Ω πατέρα
κοίτα
Στις ρίζες
Του χορταριού το δημιουργόν
Τώρα την τρομερή αυτή βουτιά

2. Διαύγεια

Με την έννοια της καθαρότητας,
Δεν εννοώ ότι πολλά μπορούν να εξηγηθούν.
Διαύγεια με την έννοια της σιωπής.

3.

Είναι δύσκολο τώρα να μιλάς για ποίηση –
για εκείνους που έχουν αναγνωρίσει τις διαστάσεις της επιλογής ή για εκείνους που έχουν ζήσει μες στη ζωή που γεννήθηκαν. Δεν είναι ακριβώς ένα ζήτημα βάθους αλλά ένα διαφορετικό επίπεδο εμπειρίας. Κάποιος θα έπρεπε να πει τι συμβαίνει σε μια ζωή, τι επιλογές παρουσιάζονται, τι είναι ο κόσμος για μας, τι συμβαίνει στο χρόνο, τι είναι η σκέψη στην πορεία μιας ζωής και ως εκ τούτου τι είναι η τέχνη, και η απομόνωση από το επίκαιρο

Θα ήθελα να μιλήσω για δωμάτια και για το πού βλέπουν και για υπόγεια, οι τραχείς τοίχοι φέροντας τα σημάδια των καλουπιών, τα παλιά σημάδια του ξύλου στο μπετόν, τόση μοναξιά όση ξέρουμε –

και τα σκουπισμένα πατώματα. Κάποιος, ένας εργάτης που φέρνει μαζί του, που αισθάνεται γύρω του αυτή την ιδιάζουσα λέξη σαν μια ατιμασμένη πατρότητα έχει σκουπίσει αυτό το μοναχικό δάπεδο, αυτό το βαθιά κρυμμένο πάτωμα-τόση μοναξιά όση ξέρουμε.

Ένας δεν πρέπει να φτάσει να αισθανθεί ότι έχει χίλιες κλωστές
στα χέρια του,
Πρέπει με τρόπο να δει το μοναδικό πράγμα:
Αυτό είναι το επίπεδο της τέχνης
Υπάρχουν άλλα επίπεδα
Αλλά δεν υπάρχει κανένα άλλο επίπεδο της τέχνης

4.

Διότι το γνωστό και το άγνωστο
Αγγίζονται,
Κάποιος μαρτυρά-
Είναι εκλεπτυσμένο
Εάν κάποιος το νομίζει.

Εάν το να ξέρεις είναι ευγενές

Είναι εκλεπτυσμένο.

5. Ένας θεολογικός ορισμός

Ένα μικρό δωμάτιο, το βερνικωμένο πάτωμα
Σχηματίζει ένα L γύρω από το κρεβάτι,
Τι είναι ή είναι αληθινό όπως η
Ευτυχία

Παράθυρα που ανοίγουν προς τη θάλασσα.
Τα πρασινοβαμμένα κάγκελα του μπαλκονιού
Ενάντια στο βράχο, στους θάμνους και στη θάλασσα που
Τρέχει

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Δήν”, τεύχος 6, άνοιξη 1998. Σελ. 53-55. Μετάφραση: Δημήτρης Αλεξάκης.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s