Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, Λοξοδρομία VIII

Μέσ΄ από κείνες τις σελίδες
πρωτόμαθα τις θάλασσες, τα δάση
απόκρυφες βαθύσκιωτες πατρίδες
ριγούσαν ήδη στην αυριανή τους στάχτη.

Η μουσική διαφήμιζε ταξίδια
ακίνητα βαθιά στην πολυθρόνα
τα κύματα μας παίρναν και μας φέρναν
το παρελθόν νανούριζε το μέλλον.

Το τώρα όμως βασίλευε στην πλάση
καθώς ο κόσμος φρέσκος τραγουδούσε
στο Μεξικό! στο Μεξικό και στα μαλλιά σου!
στις μυστικές σελίδες της αρχής μας.

Στις μυστικές σελίδες της αρχής μας
στα σκοτεινά χαμηλοτάβανα σπιτάκια
ήλιος εφύσηξε χρυσός και τραγουδούσε
όπως αγέρι στα μαλλιά, όπως στα δάση.

Αρχή και τέλος τώρα, μ΄αγκαλιάζουν
αθάνατη ζωή χαρά της λύπης
τρεχούμενο νεράκι προδομένο
όνειρο βιαστικό τρελή παντιέρα.

Γιατί τα δάση υπάρχουν όσο τα θυμάσαι
γιατί “όσα είπαμε παλιά ισχύουν”
γιατί τo γέλιο κελαρύζει στο σκοτάδι
γιατί τα δάση υπάρχουν όσο τα θυμάσαι.

*Από τη συγκεντρωτική έκδοση του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου, Ποιήματα (1962-2018), εκδόσερις Πανοπτικόν.

https://www.panopticon.gr/
https://el-gr.facebook.com/ekdoseispa…
2020

Video: Ντίνα Μαυρίδου
Το ποίημα απαγγέλλει και ο Κώστας Δεσποινιάδης.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s