Δημήτρης Κανελλόπουλος, Δύο ποιήματα

ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ήταν ένας άνθρωπος
μάζευε εικόνες τις νύχτες
φωτεινά τοπία έκλεινε στην ψυχή του.

Κάποτε έφευγε.
Βάδιζε άσκητής τού έρωτά του.
Πάνω του
άκόνιζε τό μαχαίρι της ή σιωπή.

Προχωρούσε μέσα στη νύχτα
τα μάτια του έκαιγαν την υπομονή
τα ρούχα του έσταζαν τό νοτιά’
ένα σκοινί είχε στη μέση.

Ένας άνθρωπος
όλες τις φωνές ήθελε ιδιοκτησία του,
τη βροχή για να σπείρει στή μοναξιά
τά δικά του λόγια,
καί τις ματιές που άφηνε πίσω.

Πού είναι τά χρόνια;
Πού είναι τά λόγια;
Τά νωπά χνάρια του μιά γραφή
ένας μικρός κόσμος στήν ομίχλη.

Ήταν ένας άνθρωπος
μέσα σέ σκοτεινό τοπίο.

***

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΑΔΡΟ

Όταν αισθάνομαι τή μοναξιά 
άπό τής ψυχής την πηγή να άναβλύζει,
να μου άγκαλιάζει το κορμί
σαν την πρωινή υγρασία
καθώς κατεβαίνει ερποντας
στον δρόμο άόρατη,
τότε σκέφτομαι τί υπήρξα για μένα
και τί για τους άλλους.

’Ήμουν κορμί- τό κατακτούσαν οί άνάσες
ένα δοχείο πλήρες αισθημάτων
μέσα σ’ αύτή τήν άνθρώπινη έρημο.

Κι αν ράγισα κι αν χύθηκα
κι αν εξατμίστηκα, λίγη μονάχα,
σημασία έχει.

Τώρα πού ήρθε ή ώρα τής πληρωμής
περπατώ μόνος
καθώς ό χειμώνας άνελέητος
τον δρόμο άγκαλιάζει ώς πέρα.

*Από τη συλλογή “Το Φράγμα της Μνήμης”, Εκδόσεις Οροπέδιο, Ιούνιος 2017.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s