Νίκος Πριόβολος, Δύο ποιήματα

[ Κάθε πρωί ]

Κάθε πρωί σκοντάφτει στη σκιά όσων δεν έκανε
κάθε πρωί κολυμπά στα βλέφαρα των αγουροξυπνημένων παιδιών
κάθε πρωί ταλαντεύει τον κόσμο μου
κάθε φορά που διστάζω
κάθε φορά που δακρύζω
κάθε φορά που λιγοψυχώ

κάθε πρωί κρύβομαι στο σχήμα του έρωτα
– παίρνω το σχήμα του δικού σου έρωτα –

η ποιήτρια αναδεύει στο βλέμμα μου λίγες σταγόνες ομορφιάς

να καθαρίσει την τόση πραγματικότητα

***

[ Autumn Leaves ]

Οι «ενήλικες της γενιάς μου»
θυμίζουμε φθινοπωρινά φυλλοβόλα φύλλα
π’ ονειρεύονται γυμνά κλαδιά

Αν υπάρχει μια στάλα ελπίδας
είναι στα υγρά βλέμματα εκείνων των παιδιών
που θέλουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο

Ακόμη κι αν οδηγούνται στην πρώτη τους ήττα

Τουλάχιστον επιμένουν να διεκδικούν την πιθανότητα

Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουμε να θωπεύουμε υγιείς βεβαιότητες

*Από τη συλλογή «Το παιδί π’ απέμεινε όρθιο», Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Σεπτέμβριος 2019.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s