Μπάμπης Λάσκαρις, Ανάσταση στον παγετό

Χρόνος συγκοπτώμενος είναι λοιπόν η γλώσσα.
Ή μήπως υπάρχει και κάτι το άχρονο στις βαθιές μου μνήμες μήπως;
Ναι, μνήμη εσύ που έρπεις στα τετριμμένα των πλάγιων ετών
Πόσο σαφής μπορεί να γίνει επιτέλους μια μεταστροφή ολοκληρωμένη;
Φραγμέ-πάψε- αιτούμαι του πυθμένος το άβατο
Μέσα στα φώτα που χλιμιντρίζουν σε καθαρό λιμάνι
Κάτω από τις καρίνες, κάτω από τις καρίνες κολυμπήσαμε
Με λαθραίο ευτύχημα-νόμισαπως υπήρξα για λίγο
Δικός μου-
Ιδού ακόμη και η Σιγκαπούρη ευτυχώς μου διασφαλίζει γεύματα
Στην επιούσια φυλακή μου.

Ακυρώνομαι, αμέσως ακυρώνομαι.
Και η πέρδικα νεκρή στον καταψύκτη.
Έλα, αν δεν υπάρχει τίποτε μόνιμο,
Δεν θα πρέπει να υπάρχει και τίποτε το οριστικό.
Έλα, άναψε το κεράκι σου, άναψέ το…
Ξερνάω ποίηση, ξερνάω τον εαυτό μου.

* * *

Άφωνα διεκδικώ έρωτες «τι είναι ένα μήλο;»
Τι είναι αυτό – ένα μήλο;
Εσοχή σχολείου- τότε
Μυροβόλος εωθινή που στο πέταγμα της
Διαφεντεύαμε μοναχοί το παραθυράκι
Που οδηγούσε στ’ ανοιχτά γιορτή των σπλάχνων
Στο μισόφωτο. Κάτω από τη σκηνή της μεγάλης αίθουσας
Που ανέμιζαν τα πλήκτρα.
Μάθε το σκοτάδι, μάθε το σκοτάδι-
Ίσως μπορέσεις να το δεις
Δρώντας τυφλά
Στη γοητεία του
Ένα σκαλοπάτι είναι ο ορίζοντας
Αόρατος όπως η γη των μακαρίων
Που υπόσχονται σχέδια
Για εποικισμό της υπαίθρου.
Πνίξτε τις πόλεις.
Άλλο δεν μας χωράνε εδώ.
Παρά μονάχα για τα μάτια σου Ισμήνη
Και τα πικρά σου δάχτυλα στα πλήκτρα.
Γοερός θα είμαι
Πρωτού να με θωπεύσεις νεαρή.
Κρύσταλλος διαύγειας η λογική της αδερφής
Κρύσταλλος διαύγειας οι αυλοί της νεκρής μου καρδιάς-
Κι ατίμωση ο θάνατος από μοναξιά, ατίμωση ρευστή
Από στόμα σε στόμα καθώς δυσφήμιση.
Εύοσμος, ταριχευμένο δέρμα οιλέξεις μου ανοίγουν κομμάτια στο χώμα
Και τα νεφρά μου στην κάτω, χαμηλή μου όχθη σφίγγουν ορίζοντες
Και δοκούς μιας Ιωλκούς. Δεν φανερώνονται έτσι οι μικρότητες,
Με τον ήλιο βγαίνουν καθώς ματωμένη νύχτα
Στο αυτί διάκοσμος γλυκός η λειωμένη στις διαφορετικές
μας αμβλώσεις συζήτηση-
Επιτέλους, έγινες λέξη μου ηλεκτροφόρα
Κι εγώ νεκρώθηκα στα ίσαλα
Μιας λερωμένης μπουκαπόρτας
Ν’ ανεβάσω λάδι.

5-1-2018

*Από το βιβλίο “εν καμίνω (τέσσερις συνένοχοι)” (που είναι οι Κώστας Ρεούσης, Μπάμπης Λάσκαρις, Larry Cool και Παναγιώτης Θανασούλης), Εκδόσεις Τυφλόμυγα, 2019.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s