Μάνος Ελευθερίου, Τρία ποιήματα


ΟΝΕΙΡΟ

Καί είδα τό θλιβερό θεριστή νά δικάζει
καί τίς κακούργες λέξεις γεφύρι γιά τή λησμονιά
καί σάμπως νά ’μουνα εγώ ή λησμονιά καί οί λέξεις.

Καί ρίχνεις τότε τή ζωή σου σε κρεβάτι
καθώς εγώ κι εγώ παίρνω στά χέρια τό μπαλτά
καί τή ζωστήρα

γιά νά σκοτώσω, νά αφανίσω, λέει τά αισθήματα·
μ’ όλες εκείνες τίς γυναίκες πού μέ γέννησαν
προτού τίς άγαπήσω.

***

ΘΕΛΟΜΕΝ, ΠΡΑΤΤΟΜΕΝ

Βγαίνει γαλήνιος άπ’ τούς εξώστες καί παντοδύναμος,
πάνοπλος μέσα στους φρουρούς καί τά στρατεύματα,
(έξουσιάζει τά νησιά, τά πέλαγα, τά όνειρα)

έχει σκοτώσει τόν ψυχίατρό του
τόν καπετάνιο πού τόν έφερε
τή μητέρα του πού τόν ευχήθηκε
τόν άνθρωπο πού τόν οδήγησε
τή γυναίκα πού τόν φυγάδευσε
τήν πόρνη πού τόν χρηματοδότησε
τό σκυλί πού τόν γάβγισε
τούς πρίγκιπες πού τόν ύποδέχτηκαν,-

«πνεύμα καί θεραπεία» λέει «στάς ξένας άγοράς
έκάστου θέματος υποδομή τής άσφαλείας έπιχείρησις
έγχείρησις ασθενής τό πρότυπον τής έννοιας
αί σχέσεις θά εύρωμεν ελευθέριος ευέλικτος
μεγαλουργήση θέλομεν πράττομεν πραγμάτωσις
τό δεδομένον αυτοθυσία καί ρανίδα έστέ,-
Δέν ήμποροΰμεν Κύριοι…»

***

ΑΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΓΥΡΙΣΕΙΣ

Κακουργούν οί λέξεις μου καί μέ κατατρέχουν.
Στά χρόνια τής ανάγκης γνώρισα κόσμο καί ντουνιά
στά ξεροπήδαγα · παραμιλούσαν νά σωθούν.

’Ανάμεσα ψευτιά καί απομόνωση,
στήν άδικη τή λησμονιά καί στήν εξόριστη αγάπη,
σ’ αύτό τόν κόσμο τό ακόυσα:
άν ξαφνικά γυρίσεις στό αριστερό πλευρό
αλλάζει τό όνειρο.

Τό άλλο τέλος δέν μπορεί κανείς νά τό προβλέψει.

*Από το βιβλίο «Μαθήματα μουσικής / Τα ξόρκια», β΄έκδοση, Εκδόσεις ύψιλον/βιβλία, 1980.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s