Βασίλης Νικολόπουλος, Ιστός από νάιλον

Ακουγόμαστε από μίλια μακριά

μουρμουρίζοντας ένα τραγούδι οικείο και ξένο
Ένα κράμα λύπης, συμπόνιας

τρόμου και επανάστασης,

ξεφτίλας και προτροπής

Ένας πολτός από μυαλό και αίμα

Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν γνωρίζει τον άλλον

πό το πρώτο φως μολυσμένοι

Ατυχήματα

ατυχήματα

ατυχήματα

Λάθη, εξουσίες

Κινούμαι με την πλάτη στον τοίχο

για να βγω στη γωνία

Σαν παλιά πολεμική μηχανή,

ενέδρα στην ενέδρα

Παρωχημένες αξιολογήσεις και μπουρδολογία

Ξεφορτώνομαι τα βάρη

μα δεν λέω να πάρω ύψος

Απ’ άκρη σ’ άκρη

ένας ιστός από νάιλον

Άκρη πουθενά
Η ψυχή δεν μετριέται με χρόνο

Με χρόνο μετριέται η τρέλα

Πόσο θ’ αντέξουμε;

Ακουγόμαστε από μίλια μακριά

Ο έρωτας επαναστατεί

Οι σκάλες ποτέ

Ούτε τα κούφια ασανσέρ και τα κοινόχρηστα φώτα

Η Πομπηία έγινε στάχτη

Στάχτη στα μάτια μας

Με κολλύρια στις τσέπες από παιδιά ακόμη,

η ενοχή εκεί να μην ξεβγάζεται

ανάκατη με στραπατσαρισμένες κουβέντες

Σχολεία, εκκλησίες, οικογένειες

Εργαστήρια φόβων

Πάρκο εσύ, Παπαστράτου

λίμνες, κεραίες, ποτάμια και γη

που φεύγουν κάτω απ’ τα πόδια σου

Πάμε το ποίημα απ’ την αρχή,
ειδάλλως να φύγουμε για τα καλά προς τα πίσω

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από εδώ: https://pernontasmeportokali.wordpress.com/2020/04/02/%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%bd%ce%ac%ce%b9%ce%bb%ce%bf%ce%bd/
Η φωτογραφία της ανάρτησης από το cignialo.gr

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s