Χρήστος Μαρτίνης, από “το ξένο φως”

Σκηνή από την ‘Πρωινή Περίπολο” του Νίκου Νικολαΐδη

11.

An illness. I sit down. I sing myself a song
Havasupai Medicine Song

ο δρόμος
που με χωρίζει
από το απέναντι παράθυρο
οι δρόμοι
που με χωρίζουν από τη θάλασσα
είναι εδώ ακριβώς
το σκεπασμένο ποτάμι που οδηγεί στη θάλασσα
είναι εδώ ακριβώς
αυτό μόνο σκέφτομαι
στο λιμάνι
οι σηκωμένοι γερανοί
στο χρώμα της σκουριάς
λογχίζουν τον ήλιο
εκεί στο λιμάνι
πέφτει ο ήλιος πληγωμένος
και πνίγεται
τίποτα από αυτά δεν είναι δικό μου
αυτό σκέφτομαι μόνο
τα θλιμμένα ποτάμια
που κυλούν κάτω απ’ τους δρόμους
και φτάνουν στη θάλασσα
είναι εδώ ακριβώς
ο ήλιος που κυλά πνιγμένος
κάτω απ’ τους δρόμους
οι δρόμοι που με χωρίζουν
απ’ όλα τα παράθυρα
τα παράθυρα που καθρεφτίζουν
τη σφαγή του ήλιου
τίποτα από αυτά δεν είναι δικό μου
μόνο αυτό σκέφτομαι
τα χέρια μου
δεν ήτανε ποτέ δικά μου
τα μάτια μου
δεν ήτανε ποτέ δικά μου
οι λέξεις μου
δεν ήτανε ποτέ δικές μου
αυτό μόνο σκέφτομαι
τα αυτοκίνητα
που τρέχουν πάνω από τα μάτια μου
τις κεραίες στις ταράτσες
που πληγώνουν τα χέρια μου
τη σκεπασμένη θάλασσα
που πνίγει τη σκέψη μου
είμαι άρρωστος
κάθομαι δίπλα στον σωριασμένο ήλιο
και προσπαθώ να θυμηθώ
ένα τραγούδι
κανένα τραγούδι δεν είναι δικό μου
είμαι άρρωστος
από πάνω μου ο δρόμος
απλώνεται ανάμεσα στα κλειστά παράθυρα
κάθομαι
στο σκοτάδι
και προσπαθώ να θυμηθώ ένα τραγούδι
κανένα τραγούδι δεν είναι δικό μου
αυτό μόνο σκέφτομαι
δεν τραγουδούν τα σκεπασμένα ποτάμια
αυτό ακριβώς σκέφτομαι
κανένα τραγούδι δεν είναι δικό μου
τίποτα από αυτά δεν ήταν ποτέ δικά μου
όλα αυτά δεν ήμουν ποτέ
όσα είναι ποτέ δεν θα είμαι

12.

σου λέω όσα κι αν είχαμε χαρτιά
τα παίξαμε το παρελθόν έμεινε άσκαφτο παρτέρι
το μέλλον ψάχνει εκδίκηση να πάρει με μαχαίρι
μείνε εδώ μην ψάχνεις να κρυφτείς μην πας πιο πέρα
το ανατίναξαν το φωτεινό λημέρι
μαζί θα μάθουμε πώς πλέκεται η θηλιά
αφού κανείς έτοιμες λύσεις δεν προσφέρει
όσο θα ψάχνεις στο γραφείο συρραπτικά
όσο διαβάζεις με συγκίνηση σεφέρη
μάτια ανοίγουν από τρόμο για μια σφαίρα
που ρίχτηκε πόσο παλιά ποιος ξέρει

και αν τους στίχους αφαιρέσεις με νυστέρι
θα μείνει -επιτέλους- να βρωμίζει τον αέρα
το κουφάρι από το άγιο καλοκαίρι

*Από τη συλλογή “το ξένο φως”, Εκδόσεις Υποκείμενο, Απρίλης 2017.

One response to “Χρήστος Μαρτίνης, από “το ξένο φως”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s