Λουκάς Λιάκος, Χωρίς τίτλο

“Να ανταλλάζεις νομίσματα-στίχους με απουσία
· η χειρότερη μορφή να αναπνέουμε”
Ν. Καρούζος

Τα φοβερά και τρομερά πράγματα φεύγουν

Έτσι μπορούμε και πάλι να αναπνεύσουμε
Ένα τραπέζι που μας καταβροχθίζει με την πραγματική

Σωματική έννοια
Ένα βιβλίο πάνω σε γόνατα κάπως στραβά ή σπασμένα

Μια Κυριακάτικη παραλία την ώρα που ο κόσμος μαζεύει

Με κάποιον εκνευρισμό

Σάρκα και οστά
Θέλω να πάω μακριά για να πω πως μου είναι αδύνατον

Να αντιμετωπίσω ανθρώπινα
Τη φωτιά που καταπίνει ένα πεύκο

Το νερό που ανεβαίνει και μπαίνει στις αυλές των σπιτιών

Το ξέσπασμα κάποιας αρρώστιας

Την ημέρα που είναι πάντα η ίδια πνοή

Των υπογείων διαβάσεων

Τη λαγνεία σαν ατομικό μονοσύλλαβο ρόγχο

Τα περασμένα σαν το πλησιέστερο κάποιας απώλειας

Παντοτινής
Εμείς

Είμαστε όλοι τόσο κακοί

Ο ουρανός υπερβολικά κόκκινος

Δυσάρεστος στην αφή
Γεμάτος ακαμψία
Παράταση στη ζωή
Σε έναν τόπο μαρτυρίου

Όταν λέω, Θεέ μου! Ο φόβος είναι ανώνυμος
Η ώρα των ευκαιριών

Έχει κάτι απόκοσμο
Και ξανά η φωτιά που καταπίνει ένα πεύκο

Ξανά το νερό που ανεβαίνει και μπαίνει στις αυλές των σπιτιών

Ξανά εμείς που τα καταπίνουμε όλα

Κι αναπνέουμε

*Από την ποιητική συλλογή “Φωνή”, Εκδόσεις bibliotheque.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s