Ράνια Καραχάλιου, από τη «Σκλήθρα»

το σκιάχτρο

Το σκιάχτρο παρέμενε στο ίδιο σημείο. Τα τεντωμένα χέρια του, κάτι τσουγκράνες σκουριασμένες, κυοφορούσαν α-διαλείπτως την ελπίδα μιας πελώριας αγκαλιάς, μιας επίγειας με το άλλο ένωσης. Ακλόνητο περίμενε κι άφηνε τις μέρες να γλιστρούν μες στ’ αχυρένια σπλάχνα του. Δεν είχε αντιληφθεί πως σκοπός του ήταν ν’ αποστρέφει.

πρωτίστως
δεν είχε αντιληφθεί πως
δίχως σάρκα
τα χάδια φαρμακώνουν

Κατάφερε ωστόσο τ’ όνειρό του να βιώσει. Το λυπήθηκε κάποτε η φιλεύσπλαχνη φωτιά και τ’ αγκάλιασε με θέρμη.

***

σιωπή πολυτελείας

Μαύρα σακάκια φόραγαν, τύποι πελώριοι, θαρρείς κρύβαν ξυλοπόδαρα μες στα μπατζάκια τους, τύποι με τιθασευμένες φαβορίτες, γυαλιστερά μουστάκια και σιδερωμένες μούρες. Σ’ έναν πάγκο στη μέση της πλατείας είχαν απιθώσει ζυγαριά πολυτελείας. Απερίσπαστοι, στον ένα ζυγό έβαζαν σιωπή και στον αντικριστό χρυσάφι.

Όταν ισορρόπησε η ζυγαριά, αναφώνησαν με δέος η σιωπή είναι χρυσός. Έγχαροι σφήνωναν χρυσάφι στις μασέλες τους και μοιράζαν βουβαμάρα.

κι έπαιρναν οι άνθρωποι
ξεχνώντας πως
η κούφια σιωπή
δεν επουλώνεται
κακοφορμίζει

*«Σκλήθρα», Εκδόσεις Εκάτη, 2018.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s