Ιωάννης Ψάρρας, Ο…ΟΟ

Δέξου με δεντρί, δέξου με κυπαρίσσι

Πολλών ανθρώπων άστεα
οίδα μέσα στα χρόνια.

Σα τρίκλωνος βασιλικός
και σαν αντρειωμένος
σκαλί-σκαλί τ’ ανέβηκα
τα έμορφα τα νειάτα μ’.

Με μια ξανθιά κοιμήθηκα
μιας χήρας θυγατέρα.
Αναπαμό δεν είχαμε
εδώ στον ξένο τόπο.

Μ’ αφήκαμε τα χνάρια μας
και την καλή μας μέρα
δυο ποτιστήρια με νερό
και δυο κανάτες μέλι.
Η μια απ’ τα θυμάρια μας
η άλλη κυπαρίσσο
στη ρίζα του κυπαρισσιού
να βγαίνει θυμαρέλι.

Να λένε τα κλεφτόπουλα
με τ’ άϊφον στα χέρια
εκεί πάνω στα μνήματα
’κει πάνω στα ντεθμέταλ.

Δυο νιοι που γέρασαν μαζί
μιλούνε όλη νύχτα
και λένε λόγια που αν τα δεις
γραφτά στο μέτωπό σου
θα βρεις το νήμα για να ’ρθεις
κοντά στον εαυτό σου.

Κι από τα χίλια σ’ δάκρυα
θα μείνει μόνο ένα
το δάκρυ το κρουστάλλινο
απ’ το βουνό να τρέχει.
Θε να πλυθείς, να γιατρεφτείς
από τη δυστυχιά σου
από φθορά αφίλιωτη
κι από το μαύρο νείκος.
Να κατοικήσεις πια στη γης
με λεβεντιά και χάρη.

Μα σα σημάνει η καλή
η ώρα των ανθρώπω
κι ακούσεις τη γλυκιά φωνή
-τι πεθυμάς, τι θέλεις;
Σαν έτοιμος από καιρό
δαφνοστεφανωμένος
με μια χαρά αλόγιστη
με ένα άλλο γέλιο:

Αποθανήναι θέλω.

*Από τη συλλογή “Τα δημοτικά της επόμενης μέρας”, Εκδόσεις Θράκα, 2016.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s