Γιώργος Ανδριώτης, Πότε; Ποτέ!

Πότε; Ποτέ. Πότε; Ποτέ! Δεν θα ξαναβρεθούμε.

Άλαλο. Αλάνθαστο. Ανάλατο το χιούμορ της περίστασης…
Πότε; Ποτέ! Και αν συναντηθούμε.

Ξένοι, φιλόξενοι, ξένοι, παλιά φιλόξενοι. Φασίστες!!! και ξεδιάντροποι οι τόποι που κατοικούμε.
Βαρέθηκα, βαρέθηκες, Βαρέθηκα, μας βάρεσε κατακέφαλα το σύννεφο που ζούμε.
Σε κούρασα,,,, με κούρασες,,, σε κούρασα,,, κουράστηκα και ύστερα θα δούμε…
sycamore tree, Σιμά και αλάργα ταυτόχρονα τον χρόνο πως να παραβγούμε,,,.

Μην το τραβάς, θα το τραβώ! Μην το τραβάς, θα το τραβώ! Μην το τραβάς το σχοινί που χρόνια μας κρατάει.
Αούου! Άαά! Αούου, Άαά! Από! Ξανά, το αίμα μας έγινε νερό μα ακόμα τραγουδάμε.

*Από εδώ: https://epikrateiatoumidenos.blogspot.com/2020/03/blog-post.html?spref=fb&fbclid=IwAR0AIxj4eBitTn4gQLiSmyNiKmGBA5g86Hzkq9ZOXhS3RZj49yDVXVe9doU

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s