Στέλλα Δούμου, Οι δρόμοι ξεγεννούν τοπία

Οι δρόμοι ξεγεννούν τοπία

Τοπία ξένα πέτρες αλλιώτικες

Η ελπίδα σιδερώνεται στις ανηφόρες

Στις κατηφόρες ξινό το γάλα και δεν πίνεται

Οι συκοφαντίες περιέχουν πολύ λίπος

Η θάλασσα τη νύχτα πηχτός υδράργυρος

Βρέφη θηλάζουν το αλάτι

Μυρίζει ο ουρανός φτερά που καίγονται

Οι φωνές, οι φωνές…

Άκου, η προσφυγιά είναι βαρύ ταμπάκο

Όλοι είναι οι άμαθοι, ξερνούν τα σωθικά τους

Ράβουν τ΄ αθόρυβά τους κλάματα σε σημαία χωμάτινη

Καθώς το μέλλον άβατο

Το παρελθόν δεμένο με σκοινιά στο μαξιλάρι

Και η πυξίδα κολλημένη στο παρόν σαν αμαρτία.

(Κι αδράχτι δεν υπάρχει να τρυπηθούν, να κοιμηθούν

Και να ξυπνήσουν εκατό χρόνια αργότερα

Με τα οστά ξεκούραστα, ν΄ αχνίζουν και

μια κοιλάδα φεγγάρι κάτω από δροσερή μασχάλη.)

Κι όταν καμιά φορά

Ανεπαίσθητα ξεσφίγγεται η κλωστή −που τους κρατά

Από της μοίρας την σκουριά σινδόνη

Με το βρόντο ενός ανθρώπου που λυγίζει

Σπαράζουν για το υπέρμαχο φως.

Για τίποτ’ άλλο.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης (η οπολια ει αι από εγκατάσταση του Γιάννη Κουνέλη) είναι από τη σελίδα της Στέλλας Δούμου στο Facebook.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s