Θεοδώρα Βαγιώτη, Μέθη

Μεθυσμένη
έχω το άλλοθι
της πιο ευφυούς
απλότητας
κι είναι τόσο εύκολο
να στέκομαι μπροστά σου
γελώντας τον χρόνο
Καθισμένος
στο μπαρ των ξεχασμένων στίχων
που τελευταία γέμισε
ανέκδοτους παραλογισμούς
πίνεις τη μπίρα σου
ζεστή
Μια γυναίκα περνά
κάθε τόσο ανάμεσά μας
κάνοντας προσευχές και δεήσεις
στον διάβολο
Προσηλώνομαι
ενίοτε
στον καβάλο σου
στο φόντο του τσιγάρου
που καίει το κακό

Μα είναι μονόδρομος
η πτώση στη γύμνια
των παραισθήσεων
Είναι μονόδρομος
ο ενδιάμεσος του θανάτου
έρωτας

Ας είναι το
ξημέρωμα στα χέρια σου
με πονοκέφαλο και ασπιρίνη

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s