Αντώνης Στασινόπουλος, Τρία ποιήματα

ΘΑΛΑΣΟΠΟΥΛΙ

Θαλασσοπούλι,
βουτάς στη θάλασσα και ξαναβγαίνεις στον ήλιο.
Θαλασσοπούλι μοναχό, ιστόρησέ μου τα ταξίδια σου.
Συναντάς πλοία με ναυτικούς που έπλασε η σμίλη της αρμύρας;
Πρόσω ολοταχώς τα πλεούμενα
με τα κύματα να τα χορεύουν.
Θαλασσοπούλι μοναχό,
ανταμώνεις γοργόνες της απειλής και του έρωτα;
Μίλησέ μου για τα άλλα θαλασσοπούλια.
Τόπος συνάντησης τα απέραντα πελάγη.

***

ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

στον Πολύβιο

Χαράζει
ο αυγερινός αναλάμπει λίγο πριν χαθεί
φωνούλες πουλιών αναγγέλλουν την ημέρα
η γάτα περπατά στην αυλή.
Στο δωμάτιο εισχωρεί το φως από το παράθυρο
με την πρώτη δροσιά του Απρίλη
στο ραδιόφωνο ψαλμοί της Μεγάλης Πέμπτης
επί ξύλου κρεμάμενος Χριστός
νοσταλγίας κατάνυξη
ο καφές πικρός κατεβαίνει στα σωθικά μου.
Ανάβω τσιγάρο
ο καπνός διαλύεται σε κύκλους
αναπολώ τη νεότητα
και το όνειρο της ελευθερίας παραμένει ζωντανό.

***

ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

Σαv τα πουλιά που κελαηδούν την άνοιξη
σαν τη μητέρα που θηλάζει το μωρό της
σαν τα μουρμουριστά νερά του ποταμού
να ποτίζουν εύφορα λιβάδια
σαν τον αγρότη που περιποιείται τη γη για να καρπίσει
σαν τους εφήβους με ορμή και όνειρο
με το πρώτο μας φιλί, αγαπημένη, μιλήσαμε στη ζωή.

*Από τη συλλογή «Το βρέφος», Εκδόσεις Opportuna. Πάτρα 2014.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s