Γιώργος Πρεβεδουράκης, Οι κληρονόμοι της oδού Ευωνύμων

Εσύ θα πάρεις το κλειδί του παραδείσου
κι εσύ θα πάρεις μία αγχόνη από μπροκάρ,
το ρόπτρο, τη μεταποιημένη πιλοτή, το οικόσημο
και μια σημαία-κειμήλιο απ’ τη λεγεώνα των ξένων,
εσύ θα πάρεις ένα επώνυμο δαντελωτό
για όλες τις μελλοντικές παραγράφους,
μια ρήτρα αποδέσμευσης, το ναρκοθετημένο μου γονιδίωμα
και το προσωπικό τηλέφωνο ενός διακεκριμένου πνευμονολόγου,
εσύ θα πάρεις το χλιμίντρισμα των άδειων τετραγωνικών
σ’ ένα υπό κατάσχεση σπίτι και μια ισόβια συνδρομή στον τοπικό
σύλλογο ιππασίας,
κάποια οδυνηρή μου διαπίστωση που έφτασε αργά, πολύ αργά,
γι’ αυτό κι είναι οδυνηρή εξάλλου,
τον ζαχαρώδη μου διαβήτη και την αργή μου αυτοκτονία
με επιθέματα νικοτίνης, cross-fit και βαρβιτουρικά,
την κάβα με τα Opus One, τις Χίμαιρες, τα Haut-Brion
κι όλα τα Vosne-Romanee που δεν πρόλαβα ν’ ανοίξω,
τα δώρα των αρχαιοκάπηλων φίλων μου εσύ- θα πάρεις μια ζωή
σαν απομίμηση της ζωής ενός μίμου,
την κυνηγητική μου συνήθεια και τα βαλσαμωμένα ελατοπούλια,
καθώς και την απέχθεια, τη βαθιά μου απέχθεια για ό,τι ποτέ κινήθηκε
ή εξακολουθεί να κινείται πάνω στη γη,
την απροσεξία μου, την ανορθόγραφη ευφυία μου και τη λάθος μου κρίση,
τα γνωστικά σταυρόλεξα εσύ, τα αντιοξειδωτικά και τις καθημερινές πρακτικές πρόληψης και θωράκισης ενάντια στο αλτσχάιμερ και τον προστάτη,
εσύ θα πάρεις τους άψογα διατηρημένους μου μασητήρες,
(Ηλέκτρα αισθάνομαι παράξενα, ένα ελαφρό κρυολόγημα ίσως;)
κάποια εμπνευσμένη ιδέα μου που στην εκτέλεση έπασχε
και θα συνεχίσει να πάσχει,
μια καλοδιατηρημένη συλλογή από αυγά Faberge,
τη σπάνη και τον Μποντριγιάρ που διάβασε η μαμά σου στα δεκάξι,
οδηγίες φύλαξης για τους προ-ελληνιστικούς σου αμφορείς,
επτά φιλέτα οικόπεδα στον αιγιαλό της Θάσου,
τα μάρμαρα Διονύσου που προανέφερα και τη σκυτάλη της ασφαλιστικής—
εσύ θα πάρεις ό,τι χρειάζεσαι κι εσύ θα πάρεις όσα έχεις ανάγκη

[η ανάγκη κι η χρησιμότητα
είναι έννοιες υποκειμενικές
μονάκριβοί μας
λίγη ευγνωμοσύνη δεν θα έβλαπτε
κοιτάξτε τη στέπα που θα κληρονομήσετε,
άλλοι στη θέση σας θα αισθάνονταν πανευτυχείς
που έτυχε να αντικρίσουν, έστω για μια φορά, μες στη ζωή, τέτοια θέα]

εσύ θα πάρεις τη λατρεία μου για εσένα σαν σκιά
σαν φάσμα, σαν ικρίωμα και σαν παραίσθηση ιχνηλάτη,
(Ηλέκτρα ζαλίζομαι πάρε τηλέφωνο τον γιατρό επειγόντως)
την έρημο που ισχυρίζομαι πως διέσχισα
και το καταφύγιο στο Gstaad φυσικά,
μια ευγένεια παραμορφωτική που τρίζει πάνω από κυριακάτικα σερβίτσια
και το ξεκούρδιστο κοσμοείδωλο μιας ακόμα γαμψής εποχής,
εσύ θα πάρεις την εδραιωμένη μου πεποίθηση
πως δεν υπάρχει λόγος πια για να ανησυχείς,
εσύ θα πάρεις ό,τι ονειρεύτηκες κι εσύ θα πάρεις όσα έχεις ανάγκη
(Ηλέκτρα δεν νιώθω καλά σου λέω)

κάντε λιγάκι υπομονή, μονάκριβοί μας,
άλλωστε, το μόνο που απομένει είναι να βρούμε λίγο καιρό,
λίγο καιρό και λίγη διάθεση,
λίγο καιρό, λίγη διάθεση και επαρκείς νομικές συμβουλές,
λίγο καιρό, λίγη διάθεση, επαρκείς νομικές συμβουλές και τις αρμόζουσες συνθήκες
για να συντάξουμε αυτές τις χρονοβόρες κι άκρως μακάβριες
δ ι ά θ…
(Ηλέκτρα μου τετέλεσται, αλλά μην αγωνιάς,
εσύ θα πάρεις ό,τι προβλεπεται από τη Νόμιμη Μοίρα)

*Από τη συλλογή “Οδός Ρόδων”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Μάης 2018. Η φωτογραφία εόιναι από τη συλλογή του ποιητή στη σελίδα του στο Facebook.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s