Νίκος Βιολάρης, Δύο ποιήματα

ΤΑ ΑΝΘΗ ΜΟΥ ΣΥΣΤΗΝΟΝΤΑΙ

Τα άνθη μού συστήνονται συχνά ως πριγκιπόπουλα, ως έξοχες προσθήκες στη ζοφερή πραγματικότητα των χιονιών, των τοπίων που ονειρεύομαι. Μαζί μας θα πορευτείς! λένε. Μαζί μας μοναχά υψώνεται κανείς! Κι ίσως, αλήθεια, να είναι έτσι ίσως και όχι. Η έπαρσή τους πάντως με εκνευρίζει. Εξακολουθώ να βαδίζω σκυφτός στα άνυδρα κι απόμερα του ονείρου μου σημεία -όπου πάντοτε βρέχει- γιατί ανέκαθεν πίστευα πως το θαύμα
βλασταίνει
μονάχα
εκεί.

***

Η ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Έρημε, έλα έρημε
αφού όλα τα είπαμε καλά και τα αναλύσαμε
έλα εσύ.

Έλα έρημε, φωτογράφισε κι εμένα
μετά των φεγγαριών τη σάρκα
μετά των ουρανών την καταρράκωση.

Έρημε, ξέρουμε καλά
ως ειρωνεία υπάρχεις.
Μια ειρωνεία που σπάει κόκαλα
μα τα περιέχει κιόλας.
Δεν σαρώνεις, ευγενής είσαι
στις προθέσεις σου ίσως όχι
αλλά στους τρόπους σίγουρα.

Έρημε ατέρμονη, ακέραιη έρημε
έρημε που μόνο ερήμους ονειρεύεσαι
περιφρονητική προς πρόσωπα και πράγματα και κήπους
έλα, σαν λαϊκός τραγουδιστής θε να στο πω:
Στην αγκαλιά σου ρίξε με.
Λήξε με.

*Δημοσιεύτηκαν στο τεύχος 22 (Χειμώνας-Άνοιξη 2020) του περιοδικού “Τεφλόν”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s