Κατερίνα Αγυιώτη, Ποιήματα

Ο ιερέας μιας εκκλησίας στη Σικελία
δίνει ευκολότερα άφεση αμαρτιών
τις ηλιόλουστες μέρες του χειμώνα
διότι τότε οι ακτίνες του ήλιου
περνώντας από τα όμορφα βιτρό των ψηλών παραθύρων
μπαίνουν υπέρλαμπρες λοξά στο εξομολογητήριο
ζέσταινοντάς του πολύ ευχάριστα την πλάτη.

*

Όταν δεν είμαι μαζί σου, εκστρατεύω.

*

Κάποιος μιλάει γι’ αυτόν που είναι μόνος. Ο μόνος ακούει μες στ’ αυτί του ένα τούνελ να σκάβεται στην άλλη πλευρά του κόσμου.

*

Τριγυρίζουν αχάιδευτοι
σε σεμινάρια, μπαρ, εμπορικά μαγαζιά

με μια μνήμη εκ βάθους ανατολής
ότι είναι δυνατή η αγάπη.

Όταν πέφτουμε να κοιμηθούμε
το σώμα γέρνει πάνω σ’ αυτή τη μνήμη.

*

Ο οδηγός του αστικού άνοιξε το μικρόφωνο και είπε: «Θα κάνουμε μια παράκαμψη. Για όσο διαρκέσει, κλείστε τα κινητά ώστε να μην μπορεί κανείς να σας βρει και κανείς να μην ξέρει πού βρίσκεστε. Θ’ ανοίξω τις πόρτες σε μια τυχαία στάση που δεν ανήκει σ’ αυτή τη γραμμή: μπορείτε, αν θέλετε, να κατεβείτε εκεί και -ένα παράδειγμα λέω- να κλάψετε για μια παλιά αγαπημένη».

*Δημοσιεύτηκαν στο τεύχος 22 (Χειμώνας-Άνοιξη 2020) του περιοδικού “Τεφλόν”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s