Alfonsina Storni, Τρία ποιήματα

ΕΓΩ ΣΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΑ ΒΑΘΗ

Στο βυθό της θάλασσας
υπάρχει ένα κρυσταλλένιο σπίτι.

Σε μια λεωφόρο με κοράλλια βλέπει.

Ένα χρυσόψαρο μεγάλο,
στις πέντε,
έρχεται να χαιρετήσει.

Μου φέρνει
ένα άλικο κλαδί
με άνθη κοραλλιού.

Κοιμάμαι σ’ ένα κρεβάτι
λίγο πιο μπλε απ’ τη θάλασσα.

Μέσα απ’ τα κρύσταλλα.
ένα χταπόδι, μου κάνει νοήματα.

Στο πράσινο δάσος
που με ζώνει
-ντιν, ντον… ντιν, νταν-
λικνίζονται τραγουδώντας σειρήνες
από γαλαζοπράσινο μαργαριτάρι.

Και πάνω στο κεφάλι μου καίνε, το δειλινό,
όι αγκαθωτές λόγχες της θάλασσας.

***

ΣΤΗ ΘΛΙΨΗ TOΥ ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ

Ευθείς λυπημένοι δρόμοι, γκρίζοι και πανομοιότυποι
εκεί όπου προβάλλει, ενίοτε, ένα κομμάτι ουρανού,
οι σκοτεινιασμένες τους προσόψεις και η άσφαλτος
μου ’σβησαν τα χλιαρά, ανοιξιάτικα όνειρα.

Πόσο περιπλανήθηκα εκεί, αφηρημένη, νοτισμένη
στον αργό γκριζωπό αχνό που τους στολίζει,
απ’ τη μονοτονία τους η ψυχή μου πάσχει τώρα.
-Αλφονσίνα!- Μη με φωνάζεις. Δεν αποκρίνομαι σε τίποτα.

Εάν σ’ ένα απ’ τα σπίτια σου, Μπουένος Άιρες, πεθάνω
βλέποντας στις φθινοπωρινές μέρες το δεσμώτη ουρανό σου
δε θα μου προκαλούσε έκπληξη η βαριά επιτύμβια στήλη.

Ανάμεσα στις ευθείες οδούς σου, βρεγμένες απ’ το ποτάμι σου,
το σβησμένο, το ομιχλώδες, το καταθλιπτικό και σκαιό,
όταν περιπλανήθηκα σ’ αυτές και βρέθηκα θαμμένη.

***

ΝΕΚΡΗ ΨΥΧΗ

Πελώριες πέτρες, ρόδινος ήλιος και σκόνη
υψωμένη σε νέφη πάνω στην άνυδρη γη.
0 ήλιος φεύγοντας στο αυτί ψιθύρισε:
την ψυχή έχεις για πάντα νεκρή.

Φίδια συρθήκαν δίπλα μου
κι ως το στόμα μου το κεφάλι σήκωσαν.
0 γκρι ουρανός, η πέτρα, ξανάλεγαν:
την ψυχή έχεις για πάντα νεκρή.

Ράμφη γύπα ένιωσαν ύστερα
με τα πέλματά μου μαζί, τη γη να σείεται,
το απόγευμα επανέλαβε τις φωνές πεδιάδας:
την ψυχή έχεις για πάντα νεκρή.

Ω, γόνιμε ήλιε, γη εκστασιασμένη,
έναστρε θόλε, απέραντη θάλασσα, ζούγκλα,
μπείτε στην ψυχή μου, συνταράξτε την.
Κοιμάται η δύσμοιρη έτσι που μοιάζει νεκρή.

Αχ, ψυχή, ας ξυπνήσουν τα μάτια σου,
κι ας βρουν τον κόσμο σαν ολοκαίνουριο σώμα.
Αχ, ψυχή, ας ξυπνήσουν τα μάτια σου,
ψυχή που κοιμάσαι και σαν πεθαμένη μυρίζεις.

*Από το βιβλίο “Alfonsina Storni, Ποιήματα”, δίγλωσση έκδοση, επιλογή-μετάφραση: Στέργιος Ντέρτσας, εκδόσεις Θράκα, β΄έκδοση 2017.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s