Νίκος Α. Κατσικάνης, Η επιστροφή

Σκίρτησε η πείνα
στα στενά δρομάκια

τόσο την περίμενα!

Βρεγμένοι λύκοι ονειρεύονται
το παλιό μου κουφάρι
να πέφτει
σαν ώριμο φρούτο
από της ζωής το δέντρο

Δεν προλαβαίνω να πεθάνω!

Παραδίδοντας το κορμί
στον αναίσχυντο ήλιο
ερωτεύτηκα
νηπενθείς παρθένες
με πηχτό αίμα στις φλέβες.

Ίσως ταΐσω αυτόν τον τοίχο
με το ίδιο μου το κεφάλι.
Η έμπνευση έρχεται σαν ημικρανία
και η πραγματικότητα
μετουσιώνεται
σε εξωπυραμιδικό εφιάλτη

Αποκοιμήθηκα μεθυσμένος!

Η αλήθεια είναι ένα στρεβλό ψέμα,
ή μήπως το αντίθετο;
[Νά πως χάνει κανείς το μυαλό του.]
Η κρεβατοκάμαρά μου
μια πορσελάνινη τρύπα
όπου ξοδεύω την αιωνιότητα

Δε θα μείνει τίποτα αγάριαστο
από τη φθίση του κορμιού μου!

Τηρώ όρκους δοσμένους σε νεκρούς
μαθαίνοντας πως γητευονται τα πλήθη
από τον μαγικό αυλό της κόλασης

To spleen του νότου θα πνίξει
κάθε έκπαγλη ωραιότητα!

Σήμερα ξέρω
πώς να δοξάσω
το επονείδιστο

Ω σκοτάδι, Ω αμαρτία
επιστρέφω σ’ εσάς στεφανωμένος
μαύρα τριαντάφυλλα

*Από τη συλλογή ‘Εγχειρίδιο μικρών θανάτων”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Δεκέμβριος 2017.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s