Ιουλία Τολιά, Ποιήματα

Οι άυλες μορφές εκείνων, υφαίνουν
το δικό μου δίχτυ αιχμαλωσίας.
Πενθώ
την έκπτωση της ύλης.
Την απουσία της αφής.
Λες και αποχωρίστηκα από τη σκιά μου.
Και πλέον ζω
στη σκιά μιάς άφατης λύπης.

Μέσα στο καφενείο η νύχτα.
Έξω
ένας πλανόδιος μουσικός
συνθέτει φούγκες για νεκρούς.

***

Στρέφω το βλέμμα στο επιτοίχιο ρολόι.
Κι αίφνης διαπιστώνω
να έχει αφαιρεθεί ο λεπτοδείχτης,
να μην ηχούν τα δευτερόλεπτα…
Είμαι λοιπόν στον χώρο
ενός καθηλωμένου χρόνου;

Δεν επέστρεψα ποτέ ξανά.
Αιτία,
αυτή η λεπτομέρεια:
του λεπτοδείχτη η αφαίρεση.
Φαντάζομαι τώρα τα λεπιδόπτερα
να πάλλονται
στου έαρος τη συχνότητα.
Ελεύθερα,
υποταγμένα
στου χρόνου τη ροή.

*Από τη συλλογή “Ο τελετάρχης του εφήμερου”, Εκδόσεις Στοχαστής, Άνοιξη 2016.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s