Γιάννης Βούλτος, Τρία ποιήματα

ΑΓΚΑΘΙ ΜΑΚΡΥ

Σκίζει τις σάρκες της ψυχής
Καθώς η θάλασσα που γδέρνει τα χαράκια
Κάτω απ̉ τα πέτρινα τα σπίτια τα χλωμά
Συνέχεια του πέτρινου νησιού
Της πέτρινης ζωής

Κι εσύ αντίκρυ
Στο μουράγιο τις νυχτιές
Γρικάς αποχαιρετισμούς
Κλάηματα
Μαντινάδες

Γιατί εγίνηκες βαρκάρης
Ψυχοπομπός τόσων καιρών
Ακολουθώντας τη σιωπή
Ανάμεσο ζωής και φυλακής
Τραβώντας το κουπί
Του θάνατου

Και φτάνεις στην απέναντι μεριά
Που άλλοι τη λέγουν της απέχθειας
Και άλλοι της συμπόνιας
Όμως εσύ που το κατέχεις
Από τα μάτια των ανθρώπων της
Τη λέγεις της Αγάπης

***

ΞΩΜΑΧΟΣ

Στον ∆ημήτρη Κάββουρα

Έτσι γιομάτο σαν ξανοίγω το φεγγάρι
να πολεμάει να φανερώσει
της νυχτιάς τα μυστικά
πάντα θυμάμαι ένα γέροντα ξωμάχο
που χρόνια επολέμαγε
να φανερώσει και του λόγου του
της άμοιρης ψυχής του τα κρυφά

Εμίλησε για έρωτες
κι αιματοκύλισε τα νιάτα του
Εμίλησε για μισεμούς
όταν μονάχος του ροβόλαγε
στα ξέφωτα της θλίψης
Εμίλησε για θάνατο
και η μιλιά του ήτανε τόσο ζωντανή
που ο Θάνατος τόν ξέγραψε

Πάνω απ̉ το θάνατο λοιπόν
πάντα θυμάμαι αυτόν το γέροντα
έτσι γιομάτο σαν ξανοίγω το φεγγάρι

***

ΧΑΪΚΟΥ

του φωτός

Το φως της μέρας
Αλλάζει τη μορφή μου
Γίνομαι ίσκιος

της βροχής

Καθώς η βροχή
Χάνεται στο πέλαγο
Σε ταξιδεύω

του Ποιητή

Σαν το μυρμήγκι
Κουβαλά την ψυχή του
Κάτω απ̉ το χώμα

*Από τη συλλογή “Ανθρωποθυσία”, Πάτρα.
**Το κολάζ της ανάρτησης είναι από το ιστολόγιο voultos.blogspot.com

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s