Ρογήρος Δέξτερ/Σχεδίες, memoria pluvialis

“rain
midnight
rain
nothing
but
the
wild
rain” • βρέχει
Αδειάζουν οι ουρανοί τα ποτάμια τους
Και τα δάχτυλα γυρεύουν τα μαλλιά σου•εκεί έξω
Κάποιος νομίζει όμως
Ότι ξαναβρήκε τη χαμένη του λογική
Ρίχνοντας δυο φορές πάνω απ’ τά δέντρα
Πιστεύοντας πως έτσι θα τρομάξουν
Όσοι δεν έχουν πλέον τίποτα να χάσουν
Ενώ
Τα δάχτυλά μου ακόμη γυρεύουν
Τη δροσιά στα μαλλιά σου
Και τα κλαδιά πετούν τα χρυσαφένια τους φύλλα
Και ένα αυτοκίνητο κόβει τη νύχτα στη μέση
Ενώ ξυπνώ ξαφνικά και νιώθω
Αυτό εδώ το τρίξιμο στην εξώπορτα
Που ίσως να μην είναι ο άνεμος
Ή ο κρότος από έναν παράλληλο κόσμο
Νεκρών και ζωντανών
Που τσουγκρίζουν ποτήρια γελώντας
Αλλά κάτι
Που γίνεται λάθος μέσα στο μυαλό μου
Γιατί αν τώρα
Αν τώρα λέω με έβρισκαν
Κοκκαλωμένο στο κρεβάτι
[ας πούμε λόγω overdose
από Tennessee Whisky
ή κάτι χειρότερο]
Με το πικ απ να παίζει
Μπλουζ χωρίς τέλος
Θα ήθελα πάλι
Να έχω το χέρι μου στα μαλλιά σου
Ξέροντας πια τόσο καλά -πόσο αργά μαθαίνουν οι ηλίθιοι-
ότι
δεν
είσαι
παρά
ένα
σκατο
θήλυκο
που
τα
κάνει
όλα
πουτάνα•

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s