Ιωάννα Ξυλόσομπα, καμηλοπάρδαλη

Δε σε πρόσεξα
που έπεσες στο ποτάμι
και ήρθε το ψάρι και
σε πήρε

και σου έδειξε εκείνο
που είχε συναντήσει στο βυθό.

Και εσύ
το επόμενο πρωί
αφού ξυπνήσαμε μου το δωσες.

Και εγώ
το φύτεψα.
Και στη θέση του φύτρωσε ενα κομμάτι χαρτί.
Σα παιδάκι ρε φίλε
Ήρθα τρέχοντας για να
στο δείξω.

Ένοιωθα
σα να διέσχισα μια ολόκληρη σαβάνα
με τα λιοντάρια της και όλα
έτσι λαχανιασμένος
και εσύ είπες
«μα δε γράφει τίποτα.»

Θεέ μου.
Είχα τόσα νεύρα μαζί σου
δηλαδή
τόσο μεγάλη περιπέτεια
για ένα κομμάτι άδειο χαρτί

τόσα νεύρα είχα αγάπη μου
που σου είπα
να σηκωθείς να φύγεις
παρ’ ότι ήθελα να μείνεις.
Αλλα εσύ
στεκόσουν εκεί
κάτασπρη σα το χαρτί.

Νεύριασα ακόμα περισσότερο
και σηκώθηκα να βγώ απο τη πόρτα.

Αλοίμονο δε χωρούσα
και κόλλησα στο κατώφλι.
Ακόμα και οι Κάβειροι ήρθαν να με τραβήξουν
αλλα εγώ δε χώραγα.

Διάολε.

Είχα τόσα νεύρα
με εσένα
με εμένα
με τους Κάβειρους
που έκανα μια απότομη κίνηση να ξεφύγω

επέμεινα τόσο
που ξύθηκα στη πόρτα
και πέσανε τα λέπια μου κάτω.

*Από το βιβλίο «Αποσπάσματα από τα Όνειρα του Ξυλοκόπου», έκδοση κακός βηξ, Δεκέμβρης 2017.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s