Θεοδώρα Βαγιώτη, Μονόπρακτο

Το μολύβι ξέρει να χτυπά
το μάγουλο και το πληγωμένο χείλι
που σώπασε την αλήθεια
από φόβο ή
από πόθο κρυφό
Στην ιδέα του αφανισμού τα ουράνια τόξα
βγαίνουν μόνο προλέγοντας
και τα μεθύστερα είναι τόσο μακρινά
για εκείνον που για πάντα περιμένει
Θαύμα η ζωή σου!
Θαύμα καλέ μου, εκεί
στις γυρευτές εκβολές του αίσιου τέλους
Μα εδώ,
εδώ η μπόρα δε ξεκινάει άτρωτα
τα χέρια αντιπαλεύουν
ό,τι και οι καρδιές
και είναι αλήθεια αυτό που λένε
πως οι μεγάλες αγάπες
καμώνονται με πόλεμο και αίμα
Και πως, αλίμονο, ο πόλεμος αφήνει
θύματα στους ξερούς λόφους
μηνύοντας πως
διόλου δε θα είναι τυχερό
να με βρουν οι εχθροί μου
ανάμεσα στους άπνοους εραστές
να μ’ απειλούν με προτεταμένα όπλα
που σ΄ αγάπησα,
έναν θεό που βγήκε και περπάτησε
για χάρη μου
ανάμεσα στους ανθρώπους
Ας είναι
Καμώνω ψυχή που φεύγει
-δημοσία δαπάνη-
γιατί η λαλιά μου δεν φοβάται
ν’ αληθεύσει
πάνω σε τούτο το ποίημα·

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s