Νίκος Σφαμένος, μέχρι να πέσει το σκοτάδι

πέρα απ’τα βουνά
πρέπει να χει άνοιξη

τις καλοκαιρινές νύχτες
τις περάσαμε
στα καφενεία του νησιού
έμενες σε μια σοφίτα
στον βορρά
κι έψαχνες εκδότη
για το δεύτερο σου βιβλίο

η θάλασσα ποτίζει τα μάτια μου
μαζί με ηπείρους ολόκληρες

έπειτα σε άφησα στο αεροδρόμιο
ήταν νωρίς το πρωί
κι είχε ψύχρα
δεν σε ξανάδα από τότε
την τελευταία φορά
που μιλήσαμε μου πες
πως ήσουν με κάποιον άλλο
και περνάγατε όμορφα
«χαίρομαι»,
απάντησα

στη χώρα των λευκοχελίδονων
δε βρέχει ποτέ

τώρα καμιά φορά
κοιτάζω τη θάλασσα
έπειτα γυρίζω σπίτι και
ταΐζω γέρους γελωτοποιούς

τίποτα το μεγαλειώδες

μόνο κανά ποίημα
που και που
κι αυτό
παγωμένο παιδί

*Από τη συλλογή “Αντιηρωικό”, Εκδόσεις Φωτοτυπικόν, Μυτιλήνη, 2016.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s