Ρωξάνη Νικολάου, Δύο ποιήματα

Χαρακιά από πέλμα παιδιού οχτώ χρονώ

Σκόνταψα σε χαρακιά
μικρού πέλματος

ίσκιος πεθαμένης ιτιάς
σάλεψε στο χώμα

«δικό σου είναι»
μου μίλησε η φωνή μου
βουρκωμένη

αμέσως φανήκανε πέντε, έξι
ίσαμε οχτώ χρονώ παιδιά

η κυρία Αριάθθη
καθόταν στην καρέκλα της
και μας κοιτούσε.

Στα πόδια της είχε μαζευτεί η αυλή της.
Ένας κόκορας τα τσιμπολογούσε
Μουρμουρώντας

πως απ’ τη μυρωδιά της έλειπε. 

***

Παιδούλα σκιά

Μικροκαμωμένη και ωχρή
με πλησίασε
η παιδούλα σκιά μου-
ξεσκαλώσαμε τα ρετάλια
των χρόνων
από τα μάτια των βάτων.

Φάνηκε το παλιό σπίτι.
Στο δωμάτιο με το χαμηλό φωτάκι
κοιμόνταν τ’ αδέρφια μου κι εγώ
στο άλλο οι γονείς.

Πώς θέλησα τα πρόσωπά μας να χαϊδέψω
και του σπιτιού τους τοίχους
να τρέξω στην αυλή κάτω απ’ το πάτωμα

μα το τριζόνι βύθιζε το νύχι του
στην κοιλιά της άδειας νύχτας.

*Από τη συλλογή «Ψαλιδιστής», Εκδόσεις Τεχνοδρόμιον, Λεμεσός, 2018.

**Τη φωτογραφία της ανάρτησης την πήρα από εδώ: http://bookworm-sue.blogspot.com/2009/08/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s