Andre Breton, Τεθλασμένη γραμμή

Στον Ρεϊμόν Ρουσσέλ 1

Είμαστε το ξερό ψωμί και το νερό στις φυλακές του ουρανού
Είμαστε τα λιθόστρωτα του έρωτα όλοι οι σταματημένοι φωτεινοί σηματοδότες
Που προσωποποιούμε τα χαρίσματα αυτού του ποιήματος
Τίποτε δεν μας εκφράζει πέρα από το θάνατο
Εκείνη την ώρα όπου η νύχτα για να βγει βάζει τα λουστραρισμένα της μποτίνια
Δεχόμαστε τον καιρό όπως έρχεται
Σαν έναν μεσότοιχο σε εκείνον των φυλακών μας
Οι αράχνες οδηγούν το πλοίο μέσα στο αγκυροβόλιο
Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να αγγίζετε δεν υπάρχει τίποτε να δείτε
Αργότερα θα μάθετε ποιοι είμαστε
Τα έργα μας είναι ακόμη εντελώς απαγορευμένα
Όμως αυτή είναι η αυγή της τελευταίας ακτής ο καιρός χαλάει
Σύντομα θα μεταφέρουμε αλλού την ενοχλητική μας πολυτέλεια
Θα μεταφέρουμε αλλού την πολυτέλεια της πανούκλας
Εμείς που δεν είμαστε παρά λίγη λευκή πάχνη πάνω στα ανθρώπινα δεμάτια
Κι αυτό είναι όλο
Το ρακί επιδένει τα τραύματα μέσα σε ένα υπόγειο καμπαρέ από το φεγγίτη του οποίου διακρίνουμε έναν δρόμο πλαισιωμένο με μεγάλα γυμνά λάπαθα 2
Μη ρωτάτε πού βρίσκεστε
Είμαστε το ξερό ψωμί και το νερό στις φυλακές του ουρανού
Η τράπουλα κάτω από το φως των αστεριών
Μόλις που μπορούμε να ανασηκώσουμε μία γωνία του πέπλου
Ο επιδιορθωτής φαγεντιανών σκευών 3 εργάζεται πάνω σε μια σκάλα
Φαίνεται νέος παρά την παραχώρηση αποκλειστικότητας
Τον πενθούμε φορώντας κίτρινα
Η συνθήκη δεν υπογράφηκε ακόμη
Οι αδελφές του ελέους 4 προκαλούν
Στον ορίζοντα των διαρροών
Ίσως αποσοβούμε και το καλό και το κακό ταυτόχρονα
Έτσι γίνεται και εκδηλώνεται η θέληση του ονείρου
Άνθρωποι που μπορούσατε
Οι αυστηρότητές μας χάνονται μέσα στη μεταμέλεια των κατακερματισμών
Είμαστε οι βεντέτες της πιο τρομερής γοητείας
Ο γάντζος του ρακοσυλλέκτη Πρωινού πάνω στα ανθισμένα παλιόρουχα
Μας ρίχνει στην οργή των θησαυρών με λαίμαργα δόντια
Μην προσθέτετε τίποτε στην ντροπή της ίδιας της συγγνώμης σας
Αρκεί να οπλίσετε για ένα απύθμενο τέλος
Τα μάτια σας με εκείνα τα γελοία δάκρυα που σας ανακουφίζουν
Η κοιλιά των λέξεων είναι επιχρυσωμένη απόψε και τίποτε δεν είναι πλέον μάταιο

(22 Αυγούστου 1923)

Σημειώσεις
1. Raymond Roussel (1877-1933): Γάλλος συγγραφέας. 0 τελευταίος χρονολογικά πρόγονος του υπερρεαλισμού. Μοναχική και παράξενη προσωπικότητα, διακατεχόμενη από νευρολογικές διαταραχές, κλη-ροόμησε νέος μια πολύ μεγάλη περιουσία και έζησε μια εκκεντρική ζωή δανδή, παράγοντας ένα μοναδικό και πρωτότυπο έργο, ανεξάρτητο από κάθε είδους επίδραση, ανάλογο του ιδιοσυγκρασιακού του χαρακτήρα. Τα εξαιρετικά του μυθιστορήματα, «Η φόδρα» (La Doublure, 1897), «Χτύπημα δακτύλου» (Chiquenaude, 1900), «Η όραση» (La Vue, 1902), ((Εντυπώσεις από την Αφρική» (Impressions d’Afrique, 1910) και «Locus Solus» (1914), που «υπήρξαν ουσιαστικά η πραγματική έναρξη της μακρύς επανάστασης που σηματοδότησαν ο ντανταϊσμός, ο υπερρεαλισμός και οι προεκτάσεις τους», σύμφωνα με τον Robert Lebel (1904-1986), αλλά και τα δύο θεατρικά του έργα, «Το αστέρι στο μέτωπο» (L’Etoile aufront, 1925) και «Η σκόνη των ήλιων» (La Poussiere de soleils, 1926), προκάλεσαν τον θαυμασμό του Breton και των υπερρεαλιστών, οι οποίοι τον κάλεσαν επανειλημμένως σε συνάντηση, εκείνος όμως προτίμησε να κρατήσει τις αποστάσεις του. Ο Breton έγραψε στο πρώτο «Μανιφέστο του υπερρεαλισμού» (Manifeste du surrealisme, 1924), ότι «ο Roussel είναι υπερρεαλιστής στο ανέκδοτου, ενώ τον συμπεριέλαβε και στην «Ανθολογία του μαύρου χιούμορ» (Anthologie de I’humour noir, 1940). To μυστηριώδη του θάνατο, που αποδόθηκε σε αυτοκτονία, στο Παλέρμο της Ιταλίας, ακολούθησε η έκδοση του δοκιμίου του «Πώς έγραψα μερικά από τα βιβλία μου» (Comment j’ai ecrit certains de mes livres, 1935), όπου o Roussel φανέρωσε ορισμένες τεχνικές συγγραφής του κρυπτογραφικού του έργου, βασισμένο σε μεγάλο βαθμό σε μια «αντιλογική μέθοδο» δικής του έμπνευσης.
2. Λάπαθο: Είδος εδώδιμου λαχανικού, τα φύλλα του οποίου φύονται απευθείας από το έδαφος και απλώνονται παράλληλα προς αυτό. Χρησιμοποιείται στη μαγειρική (χορτόπιτες, σαλάτες), αλλά και για φαρμακευτικούς λόγους. Επιστημονικό του όνομα: Rumex Ρα-tientia.
3. Πορσελάνινα σκεύη σερβιρίσματος (σερβίτσια, πιατέλες), κατασκευασμένα από πηλό που έχει λουστραριστεί με κασσιτερούχο βερνίκι. Πήραν το όνομά τους από την πόλη Faenza της Βόρειας Ιταλίας.
4. Αδελφές του ελέους: Θρησκευτική αδελφότητα γυναικών που, χωρίς να ακολουθούν πλήρη μοναστικό βίο, προσφέρουν φιλανθρωπικό έργο, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση και στη νοσοκομειακή περίθαλψη.

*Από το βιβλίο “Γαιόφως και άλλα ποιήματα (1916-1936)”, Εκδόσεις Ύψιλον. Μετάφραση: Σωτήρης Λιόντος.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s