Θεοδώρα Βαγιώτη, Δύο ποιήματα

Το ξύπνημα

Όνειρο η αποκοτιά του Φλεβάρη
ο νυχτερινός αέρας στη νησίδα της λεωφόρου
με τις λεύκες ετοιμόγεννες αλήθειες
Όνειρο οι σκασμένες φτέρνες
που πειθαρχούν στον βηματισμό του μεθυσμένου ποιητή
Και ο μέγιστος κοινός διαιρέτης
του ποιήματος και των εμφύλιων αναγνώσεων στα πάρκα
χίλια κομμάτια αφημένα στους πάγκους των πλανόδιων
Όνειρο ο αντίχειρας που βαστά τους χειμώνες
κόντρα στη σελίδα
να πω γρήγορα
να γράψω γρήγορα
να φιλήσω γρήγορα
τα μυστικά μου στο στόμα

***

Μεσοφέγγαρα

Είναι κάτι βράδια
που τα αερικά σεργιανίζουν
μέσα στο δωμάτιο
εξαναγκάζοντας τα όνειρα να αποσιωπήσουν
το προσεχές τους γένος,
να αποδυθούν τη χαοτική τους μυθοπλασία
και να μου δώσουν την ευκαιρία
να κλάψω την τρέλα μου
με την αλήθεια που ταιριάζει σε ένα ζώο.

Το χάρτινο πορτατίφ πορτοκαλίζει
όταν το ανάβεις,
και το πουκάμισο που κρέμεται
στο πόμολο της πόρτας
είναι ρούχο με μηδαμινές αξιώσεις.
Τις αξιώσεις τις κλέβει καθημερινά
ένας χολωμένος αυτόκλητος θεός
που -όπως τα αερικά- με επισκέπτεται στην αναδουλειά,
χωρίς ένα πεσκέσι.
Δώρον άδωρον αυτό το ποίημα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s