Μαρία Γερογιάννη, Τρία ποιήματα

Σ’ Εσένα

Σκιές ηρώων πάνω σε αχυρένια βουνά

Μικρό παιδάκι
ζήτησες σε κατακόμβες να ελευθερωθείς

Μεγάλωσες
και η σκιά σου δεν φάνηκε στα βουνά

Έφυγες
-τι ειρωνία!-
Κοιτάζοντας κατάματα τους ανθρώπους

***

Σεργιάνι

Σε συναντώ
Στην αστραπή, γλυκό νερό θαλασσινής αυλής
Στου ήλιου τις περασάδες, του σούρουπου γλυκιά σιωπή
Στους ψιθύρους της άνοιξης, της λησμονιάς σαγήνη
Στα μάτια της αναμονής, χάδι φωτιάς ζωγραφισμένο

Σε συναντώ στα κύμματα που έσβησαν τη μοναξιά του φάρου
Και εδώ σταματώ το σεργιάνι

***

Χωρίς Ήχο

Στρωμένος ο ήλιος στο άσπρο
στην ομορφιά της ερημιάς μιας εκκλησιάς

Το μπλε μια πινελιά και γίνονται τα μάτια σου γαλάζια
μαζί κι η θάλασσα

Της παπαρούνας φύλλα
Το χρώμα βαρύ και στάζει κόκκινο
Κόκκινο το χώμα
Κόκκινες οι πέτρες
Νότες από νιάτα

*Από τη συλλογή “Άδειοι στίχοι”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2012.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s