Γιώργος Γκανέλης, Δύο ποιήματα

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Μερικά πράγματα αφορούν το χάος
πάνω του θεμελιώνουμε τα σπίτια μας

Να είσαι εδώ και χρόνια άστεγος
και να σου ζητάνε οικοδομική άδεια
Το ταλαίπωρο σώμα σου ασφυκτιά:
τη μια με σπασμένη οδοντοστοιχία
την άλλη με κηδεμόνα ρυθμιζόμενο
Όπως κι αν το δεις, η ζωή είναι αλλού
κι έχει αμέτρητες μυϊκές συσπάσεις
Εκεί που αμαυρώνεις τον ουρανό
μαζεύεις δίπλα σου κοπάδια άστρων
με μια μοναδική πειστικότητα
Και είναι απίστευτη η φωτεινότητα
του κάθε λογής καταφρονημένου

Αν εξαιρέσεις κάποια αγάλματα
όλα τα υπόλοιπα χρειάζονται αγάπη

***

ΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ

Ο ενεστώτας ήταν πάντα μακελάρης
κι ουρανός σφαγμένος παρακείμενος
Με τέτοιες συνθήκες δεν προλαβαίνεις
ούτε τον παράδεισο να αποστηθίσεις

Από το να πλύνεις μερικά ποτήρια
μέχρι να καθαρίσεις τον νεροχύτη
πάντα θα παρεμβάλλεται μια βρύση
υπενθυμίζοντας τη ροή του αίματος

Σε προϊστορικές εποχές ίσως η γη
να ήταν ένα απέραντο ανθοπωλείο
και τα σύννεφα εμφιαλωτήρια νερού

Στον παρατατικό έχω εμπιστοσύνη
(μια συνεχόμενη υδρορροή μνήμης)

*Από τη συλλογή “Ακτινογραφία θώρακος”, Εκδόσεις Θράκα, 2019.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s