Kenneth Rexroth, Δύο ποιήματα

Άλλη μια άνοιξη

Οι εποχές περνούν και τα χρόνια αλλάζουν
Χωρίς βοήθεια ή επίβλεψη.
Το φεγγάρι δίχως έγνοια
Περνά στην τροχιά του, γεμάτο, μισό, γεμάτο.

Το λευκό φεγγάρι μπαίνει στην καρδιά του ποταμού,
Ο αέρας ποτισμένος από της αζαλέας τα άνθη,
Βαθιά μέσα στη νύχτα πέφτει ένα κουκουνάρι,
Η φωτιά μας αργοσβήνει μέσα στα άδεια βουνά.

Τα αιχμηρά άστρα τρεμοσβήνουν μέσα στα τρεμάμενα κλαδιά,
Η λίμνη είναι μαύρη, απύθμενη μέσα στην κρυστάλλινη νύχτα,
Ψηλά στον ουρανό το Βόρειο Σέλας
Κομμένο στη μέση από μια θαμπή χιονισμένη κορυφή.

Ω καρδιά, καρδιά, τόσο μοναδικά Αδιάλλακτη κι ευδιάφθορη,
Είμαστε εδώ εκστασιασμένοι με το αστροφώτιστο νερό,
Και οι στιγμές που θα ’πρεπε να κρατούν για πάντα
Σαν το νερό γλιστρούν ασυναίσθητα δίπλα μας.

***

Τσίχλες

Μέσα Μαρτίου στην καρδιά
Της νύχτας, στο κέντρο μιας
Στείρας πόλης, στο μέσο
Χιλιομέτρων ασφάλτου και πέτρας,
Μόνος κι απογοητευμένος,
Άγρυπνος στο μονό μου κρεβάτι,
Με το μυαλό γεμάτο σκοτούρες,
Τότε ήρθε γλιστρώντας μέσ’
Από τις σχισμές του ανεμικού
Σκοταδιού, το ζωντανό,
Σχεδόν ανεπαίσθητο,
Αμυδρό, επίμονο, περιοδικό
Τραγούδι ενός φρύνου
Από ένα μοναχικό δέντρο —
Μια φωνή πιο γλυκιά
Από των περισσότερων πουλιών.
Πριν από εφτά χρόνια ξαπλώναμε
Γυμνοί και μουσκεμένοι,
Κάνοντας έρωτα κάτω από το
Γεμάτο Πασχαλινό φεγγάρι,
Το δυνατό ευωδιαστό φως,
Σκιρτώντας με της κίχλης
Τα τραγούδια.

*Από το βιβλίο “Κέννεθ Ρέξροθ – ποιήματα”, Εκδόσεις Ηριδανός, μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s