Fernando Arrabal, από την “πέτρα της τρέλας”

Έχω μια φυσσαλίδ’ αγέρινη. Τη νιώθω πολύ καλά.
Όταν είμαι θλιμμένος γίνεται πιο βαριά και πότε-
πότε, σαν κλαίω, φαντάζει θαρρείς σταλαματιά
υδραργυρένια.
Κι η φυσσαλίδα ετούτη απ’ αγέρα, άπαυτα σεριανά
απ’ το μυαλό ως την καρδιά μου κι απ’ την
καρδιά μου πίσω στο μυαλό.

***

Καμιά φορά, το δωμάτιό μου γεμίζει φως μεσ’ στη
νύχτα και ξαφνικά η αναμμένη λάμπα γίνεται κατάμαυρη
κι ο χώρος γύρω της, φθίνει βυθισμένος
στο σκοτάδι.
Πρέπει λοιπόν να ξεμακρύνω απ’ τη λάμπα για
να μπορέσω να γράψω. Κι έτσι όταν θέλω να γράψω
“ξέρω γιατί” το χέρι μου χαράζει “αγνοώ αν”.

*Από το βιβλίο “Η πέτρα της τρέλας”, Εκδόσεις Αιγόκερως, β΄ έκδοση 1989. Μετάφραση: Ανδρέας Ταρνανάς.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s