Ποιητής, Στέλιος ο σκουπιδιάρης

Μεγάλη μορφή ο Στέλιος ο σκουπιδιάρης,
σηκωνότανε από τις τρεις το πρωί
κατεβάζοντας καντήλια
για να μαζέψει τα σκουπίδια.
Σακούλες έβαζε στον κάδο
και έμοιαζε με φάτσα σ’ ένα κάδρο,
που καταριόταν τη ζωή
κρεμασμένο σε μια τρώγλη υγρή.
Μια μέρα μου είπε:
«Ποιητή, όλο ξαπλωμένος είσαι
σαν τις κάμπιες,
έλα να φάμε, έχω μπάμιες».
Και καθώς τρώγαμε μου είπε πάλι:
«Ξέρεις ποια ήταν η πιο καλή μου εποχή;
Τότε που κάναμε απεργία,
σαράντα μέρες στην αρχή,
και ύστερα για μήνες, το πήγαμε σερί,
είχε γεμίσει η Αθήνα τόνους σκουπίδια,
κάνανε πάρτι τα ποντίκια,
βρώμα, δυσωδία παντού,
πανούκλα, σου λέω, θα πιάναμε,
τι ωραία όμως που περνάγαμε,
αφού σκουπίδια δεν κουβαλάγαμε!
Σε όλες τις γωνίες σάπιες φλούδες
γλιστράγανε στους δρόμους οι παππούδες,
σερβιέτες, προφυλακτικά,
τι μπόχα υπέροχη,
υπέρλαμπρη, αξιοθαύμαστη ήταν αυτή ρε παιδιά!
Ήμουν σαν βασιλιάς, μέσα στα σκατά.
Τι ωραία όμως που περνάγαμε,
αφού σκουπίδια δεν κουβαλάγαμε!
Μα όταν έληξε η απεργία,
φάγαμε πακέτο, υστερία,
πλακώνονταν οι σκουπιδιάρηδες στις μάπες,
κουβαλάγαμε σκουπίδια μέχρι την άνοιξη,
σαν τους μαλάκες,
σκουπίδια έβλεπα μπροστά μου όλο,
σου λέω, μου έφαγαν τον κώλο!…

*Από το βιβλίο “Ο Ξεροπούπουλος και άλλα κείμενα που διαβάστηκαν στις συναυλίες των ‘Αέρα Πατέρα’”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Αθήνα 2017.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s