Ρογήρος Δέξτερ/Σχεδίες – Το Σύνδρομο τού Σκαντζόχοιρου

19.

Ο καθένας κουβαλά τις εμμονές του
Όπως άλλοτε
Σ’ ένα δεμάτι πίσω στη ράχη κρεμασμένο
Τα άπλυτα οι γυναίκες στα χωριά μας
Τραβώντας ίσια για τον τράφο
Να κοπανήσουν με γλυκά τραγούδια
Το χάραμα ή το μεσημέρι
Πάνω στην πλάκα τα σκουτιά τους•ωστόσο
Υπάρχουν σκέψεις σαν εμμονές
Που κανένα ποτάμι δεν ξεπλένει
Και το φουσκωμένο ρέμα δε βγάζει πουθενά•
Κι ενώ εκείνη μιλά
Για σφιγμένες γροθιές κι επαναστάσεις
Ξεσηκωμούς και δίκαιες εξεγέρσεις
Εγώ τις ρώγες της κοιτάζω
Που ορθώνονται και σπρώχνουν
Ρόδινα βέλη το λευκό της φανελάκι•
Μιλά με χάρη – ποια φυλλωσιά και
Ποια τζιτζίκια
Και ποια ακούσματα των δέντρων –
Αλλά δεν ξέρει πως την είδα χτες στα όνειρά μου
Να ρίχνει πέτρες στην ποταμιά
Ή στην άκρη να κοιμάται τού ύπνου μου
Στο άνοιγμα των φτερών μιας ανεμώνης
Και στα πιο μικρά καθρεφτίσματα να κάνει νερά
Γαλήνη που μάζευα σταγόνα τη σταγόνα
Για να πιω μετά μονορούφι μια πηγή•

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s