Ευτυχία Παναγιώτου, σαν ουτοπία

το σπίτι ετούτο είναι γερό δε φοβάμαι καθόλου για το σπίτι*
Αμαλία Τσακνιά
σκύβουμε στο πάτωμα, τα πρόσωπά μας κοιτάμε
στο καλογυαλισμένο πλακάκι, τεντώνουμε τα χέρια ο ένας
προς τον άλλο παραμένοντας σκυφτοί, ώσπου τα δάχτυλά μας
να πλεχτούν, να ενωθούν, να διαιρεθούν, να γίνουν
από τέσσερα τα χέρια δυο. όπως πιανόμαστε σφιχτά,
ισορροπούμε στο κενό και κοιταζόμαστε στα μάτια,
ισορροπούμε στο κενό όταν είμαστε δυο.

μέσ’ απ’ τα γυαλιά σου βλέπω δάκρυα, δεν είναι λες
δάκρυα, μα είναι δάκρυα, και σου σκουπίζω τα γυαλιά
με τη γλώσσα μου και σου χαρίζω τη γλώσσα μου.
μπορεί να μην είναι δάκρυα, είναι πάντως βροχή

σου γυαλίζω τα γυαλιά με τις βλεφαρίδες και σε βλέπω
παραμορφωμένο, σε κοιτώ σαν παιδί, σε κοιτώ όπως
ατενίζει κανείς για πρώτη φορά τον κόσμο και περιμένω”
να πεις τις λέξεις που πρέπει να λένε οι άνθρωποι
τέτοιες στιγμές, μα εσύ δεν μιλάς.
με κοιτάς απ’ την ίδια απόσταση

εξασκούμαστε στη σιωπή και ισορροπούμε στο κενό σαν δυο
συγκοινωνούντα δοχεία άμμου.
στο παιχνίδι αυτό, όποιος γελάσει πρώτος χάνει

επιμένεις να με κοιτάς και τα χείλια μου σκάνε νευρικά
στον ουρανό σαν μπαλόνι.
το να χάνεις είναι μια υπόθεση βλέμματος

γελώ δυο φορές, είναι σαν να χάνουμε κι οι δυο.
αν είναι να χανόμαστε, ας χανόμαστε μαζί

σκύβουμε πάλι στο πάτωμα, τα πρόσωπά μας πάντα
σκυμμένα στο λευκό πλακάκι, είναι το χαμογελαστό
πλακάκι, σπάει εύκολα και γίνεται γέλιο, ένα εξαίσιο
ηχηρό πυροτέχνημα’ εκτινασσόμαστε στον μοβ ουρανό,
καθώς τα δάχτυλά μας, ταγμένα να ’ναι κολλημένα μαζί,
μας κάνουν σύνολο δέκα. μας κάνουν δυο, χέρια δυο.
θες να ’σαι το αριστερό, γίνομαι το δεξί, έπειτα αλλάζουμε
θέσεις κι οπτική.
το να δίνεσαι είναι απ’ το να δίνεις ανώτερο

αναποδογυριζόμαστε σαν κλεψύδρα, από πάνω είσ’ εσύ.
ώς απάνω με γεμίζεις με άμμο.
να επαναλαμβάνω, θέλεις να ορκιστώ, την προσευχή σου,
τις πιστευτές σου λέξεις;

κινούμαι στο βάρος σου.
υπόσχομαι να λέω μονάχα κάτι που δεν πρόκειται να πω

εκτός κι αν είναι αλήθεια.
αυτή η σημαία που υφώνω

σου πλένω τα γυαλιά και σου χαρίζω τη γλώσσα μου.
όταν γράφεις κάτι γίνεται

*Από τη συλλογή “Μαύρη Μωραλίνα”, 3η έκδοση, Εκδόσεις Κέδρος, 2010.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s