Αντιγόνη Βουτσινά, Δύο ποιήματα

Philip Guston, Zone

Άλλοθι

Μοιάζει αστείο,
μα τις νύχτες κυκλοφορώ κρατώντας ένα σάπιο μαχαίρι
-δεν βρήκα, βλέπεις, άλλον τρόπο να κόψω
τις κακές συνήθειες –
μόνο που έτσι, κάθε βράδυ, έχανα όλα μου τα δάχτυλα.
Υιοθέτησα λοιπόν μια παραπληγική αφή,
κυρίως για να μην κατηγορηθώ για έγκλημα
αφού στο γάμο της μητέρας μου,
όλοι είπατε ότι πέταγε από τη χαρά της
και ναι,
η μάνα αιωρούνταν.

Μα τόσοι καλεσμένοι
και μόνον εγώ κατάφερα να δω
ότι ήταν
θηλιά
αυτό το υπέροχο το κόσμημα
που φόραγε
τριγύρω στο λαιμό της;

***

παλέτα συναισθήματος

Κάθε βράδυ, πιάνω ένα σμήνος αλεπούδες
καθώς αυτές
πετάνε απ’ τα σπίτια σας μες στην ψυχή μου
και τις βάφω άσπρες.
Εκείνες μετά, πεινάνε πολύ
και τρώνε τους αγγέλους ή τις κότες τους.
Ματώνουν τα πόδια τους
και επιστρέφουν
κατακόκκινες.

Γι’ αυτό, σας λέω,
μη μ’ αδικείτε·
δεν έμαθα ποτέ
τι είναι
το πορτοκαλί.

*Από τη συλλογή “το λάθος ποίημα”, εκδ. Μελάνι, Μάρτης 2012.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s