Ρογήρος Δέξτερ, Μέρα Γιορτής Ή Χάνοντας από τη Σφίγγα στα αινίγματα

Δε θυμάμαι να με χτύπησε ποτέ του
Και τις λίγες φορές που το θέλησε
Μπήκε στη μέση η μάνα
Σα γάτα που βγάζει νύχια
Μπροστά σ’ ένα άγριο σκυλί• τον θυμάμαι
Μόνο να κουνά το δάχτυλο
Σα θυμωμένος ιεροδικαστής
Έτοιμος να με ρίξει
Απ’ το ψηλό του έδρανο
Για ένα τίποτα στη φωτιά • και όλα αυτά
Μέχρι που έφυγα μακριά
Και ξαφνικά μαθαίνω ότι αρρώστησε
Και ύστερα ο θάνατος τον κάλεσε κοντά του •
Ελπίζω να έχει βρει
Σ’ εκείνα τα φωτεινά μέρη τη γαλήνη
Όπου οι ψυχές μαζεμένες
Συζητούν
Με το βλέμμα και τις σκέψεις
Ανάλαφρα θέματα •
Γιατί πρόσφατα ανοίξαμε τον τάφο
Για να κοιμίσουμε τον αδερφό του
Και ο πατέρας μου δεν είχε λιώσει ακόμη.
Μακάρι να ήταν έτσι
Με όσα τρυπώνουν και τρυπούν τα σπλάχνα
Όπως ο φθόνος, η μνησικακία, ο θυμός
Όλα να έλιωναν μαζί με τις μνήμες
Που με ξανάφεραν πίσω εδώ
Ανάμεσα στα δόντια τού όχλου
Ανάμεσα σε τόσα συγκρουόμενα αισθήματα.
Ωστόσο
Με τέτοιους μακαρισμούς και ευχολόγια
Κανείς ποτέ δεν γκρέμισε
Τα τέρατα στα τάρταρα •
Σκέφτηκα σήμερα
Που θα γιόρταζε αν ζούσε
Υψώνοντας ποτήρια στην αιωνιότητα.

16.6.2019

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s